İly

Bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamak.Ve bütün umudum da kendimde.

Galiba ben kimsenin vazgeçilmezi olacak noktada da olmayacağım hiçbir zaman. Çünkü herkes elbet de baş edemediği konularda yokluğunu ortaya koyar. Vazgeçebileceğini hissettirir. En azından artık buna yaşadıklarım doğrultusunda inanmak durumunda kaldığımı söyleyebilirim.

Benim karnım çabasız sevgilere çok doydu. Çok afedersiniz ama ilk zorlukta kafasını başka yere çeviren, gitmek isteyen ve kalıp onca yaşanmışlık için çabalamayan insanlar… Emeğin ne kadar değerli olduğunu bilmeyenlerden bahsediyorum. Onların her zaman defolup gitmesini isteyeceğim.

Umarım günün birinde herkes bir şekilde iyi hisseder ve hayatını huzurla sürdürür. Çünkü ben bu kadar b*ktan değerlere sahip insanların arasından benimle aynı güzelliklere değer veren biriyle denk geleceğime inanmıyorum.

Küçük güzellikleri seviyorum. Kısacık anlardaki küçücük güzellikleri arıyorum ve buna bayılıyorum. Herhangi bir yolculukta karşıma çıkan güzel bir doğa manzarası, ön koltukta sevgilisiyle yol boyu sarılıp uyuyan bir çift. Arka koltuktaki çocuk ağlıyor ve ağlamasın diye maymuna dönen bir Kaan. Arkadaşlar ben bunlara değer veriyorum. Bu yüzden de yalnız kalacağım.

Ben şunu da ekliyorum;

“Daha çok acı veren şey ise, söyleneceklerin de, söylenmek istenenlerin de,yalnız kendi içinde birikiyor olmasıdır.”