Gönülçelen

Japon edebiyatı çat çat vurmuyor mu insanın yüzüne acımadan? Çok acımasız bir edebiyat, Japon edebiyatı. Bence Kore edebiyatında da var bu durum. Kasiyer de biraz öyleydi, kendi karakterini hırpalaya hırpalaya eleştirmiş.

Tek bir cümle ile kitabı anlatacak olsam o cümle şu olurdu: Nasıl normal olurum, nasıl düzelirim, söyleyin bana.

Toplum böyle bir şeydir. Olduğun halinle yer almanın neredeyse imkansız olduğu bir şey. Bu yüzden her birimiz toplumda roller yapmayı, sesleri taklit etmeyi erkenden öğrenmişizdir belki de. Normallik kalıbı içine sıkıştırılıp kalmışızdır.

Şu yaşta okulun bitsin. Şu yaşta işe gir. Evlen, çocuk yap, araba ve ev al. Bir çocuk daha yap, kardeşsiz mi büyüsün. Onları topluma uygun eğit. Kendini topluma uydur. Şu markayı giy. Tatile şuraya git. Şöyle gül. Şöyle de otur..

Kasiyer kitabında bu daha belirgin olsa da, gerçekler bundan ibaret. Kendi benliği ile var olmaya çalışan her birimiz toplumun yabancısıyız, orası da ayrı.

İnsan bazen sadece kendisini dinlemek istiyor, biraz nefes almak...

Ben öyle günlerde yürüyüş yaparım, ki yürüyüş yapmak ve doğa en sevdiğim şey olabilir. İçimdeki güzellikleri uyandırır.

Bugün yanıma her ihtimale karşı kulaklık aldım ama takmayacağımı biliyordum. Sadece doğal sesleri dinlemek istedim. Yürüdüm öylece. İnsanlar işten dönüyordu, herkes çok stresli görünüyordu. İnceledim, özellikle de hırsla sürülen arabaları. Çok sinirli yüzlerdi bunlar, en ufak olayda bağırıp çağırmaya hazırlardı. Ki zaten arabaların içinde birbirlerine el kol yaparken bağırdıkları da belliydi. Biraz sakinlik, biraz dinginlik, biraz hoşgörü... Bunlar bu kadar zor muydu?

Türkiye'den bazen sırf bu yüzden gitmek istiyorum. İnsanların bu tavrı bir noktadan sonra kendi ruhumuza da sirayet ediyor. Etmemesi için ekstra çaba gerekiyor, her gün yeniden.

Nihayet parka ulaştığımda nefes aldım. Nefes almak için benim ya denize ya yeşile bakmam lazım. Hala kulaklık takmadım ama doğayı da dinleyemiyorum. Parkın tam dibinde işlek bir cadde mevcut. Araba sesleri ve doğa... Ne kadar da zıt ama yine de takmıyorum inatla kulaklığı. Bugün olabildiğince kendi sesimle kalmak istiyorum.

Bazen 22 yaşındaki Gönülçeleni özlüyorum. Ne istediğini çok iyi bilen o kızı. 27 yaşında olmak zor. Hele ki arayışın sürüyorsa.

Arayıştan kastım esasen kariyerle iç içe. Oysa birçok manada hayatımın ipleri elimde biliyorum. Aşık olduğum adamla, güzel bir hayatın içindeyim. Sadece bu kadar değil ki ama hayat. Bir de içimde alev gibi yanan potansiyel var. Bir bilsem! Bir bilsem...

Çırptım çırptım, karıştırdım. Kendimi kendimle yarıştırdım. Bana kek yaptım.

Yeniden merhaba tumblr. Yerini hiçbir uygulama tutmadı, dolayısıyla döndüm kürkçü dükkanıma.