seni çok özledim. sensiz nasıl yaşanırmış, yeni yeni anlamaya başladım. tek çözüm; bir gün seni tekrar göreceğime inanmakmış. sensiz geçen onca gün, onca ay; sadece seni tekrar görebileceğime inandığım için geçebildi.

hala tüm dileklerimi sana gönderiyorum, hala belki gelirsin diye geceleri pencerenin önünde bekliyorum. olamayacağın şehirlerde bile seni arıyorum. “belki” diyorum kendi kendime “belki kafamı çeviririm ve bankta olursun.”

bebeğim, benim güzel kızım,

seni çok özledim. sonsuza kadar bir anı olarak kalmandan hala çok korkuyorum. yıl geçse de alışamadım; yıllar geçse nasıl alışayım?

gözümü kapatıyorum, belki gelirsin diye. açıyorum, belki her şey rüyadır ve sen yanımda mışıl mışıl uyuyorsundur diye. ikisi de olmuyor. keşke sihirli değnek dönüp dolaşıp benim elime gelse ve asla ayrılmadığımız o evrene gidebilsek.

yokluğunuzu kabullenip bir şekilde yaşamaya çalışıyorum. sensizlik yine neyse; bugün değilse yarın, bir şekilde geçer. ama bebeğim olmadan geçen günlerin nedenini de anlamını da henüz bulamadım.