I’ve honestly never felt so lonely

I’ve honestly never felt so lonely

Bir şeyler oluyor kimsenin kapısını çalmıyorum. Bir şeyler geliyor başıma, canıma değiyor bir şeyler. Böyle bir şeyler, kocaman ya da küçücük. Beni darlıyor. Ben kimse anlamasın, kimseye yansımasın diyorum. İçimde küçük bir kutuya kitliyorum ne var ne yoksa. Herkese diyorum iyiyim. Ama o kutu bir gün gıcırdıyor. Bir gün geliyor bakışım, ses tonum, ufacık bir tepkim, durup dururken birden bağırışım beni dengesiz ediyor. Ben dengesiz değilim ki. Belki biraz mutsuzum o kadar.

“ve ben yatağımda, gözlerimi tavana dikmiş sırtüstü yatarken sessizlik büyüdü, büyüdü. bir an geldi ki, kulaklarımın sessizlikten patlayacağını sandım.”