uzaktakilere takılmışım

Şimdi boş bir sokaktan geçerken ardından gelen gölgenin düşüncelerinden farksızım. Hiç olmamışım ve bir karartıymışım sanki.

Şimdi karmaşanın içinde yalnızlığı düşleyen bencil hislerim, yalnızlığın içinde tüm o karmaşaya muhtaç kalacak.

Şimdi soğuk çarpıyor tenime ve ruhum titriyor. Soğuktan değil, soğukla beraber tenime uğrayan farkındalıktan. Soğuk, yalnızlığın ruha olan etkisinin maddi boyutu. O titreyiş ve zihnine doluşan gerçekler. O rahatsızlık hissi ve rahatı düşleyiş.

Panjurlarımı kapattım, sürgüyü çektim, dünya orada kalsın.

İçinde bulunduğu nimetin kıymetini bilemeyenlerin yaşayacağı pişmanlığı bekliyorum.

Bu son akşam kavuşmak için, benden uçar da sana ulaşır mı hasret kuşları? Ve gözlerinin değdiği her güzellik utanır mı bakışlarının derinliğinden?

Bir kalabalığın yankısıdır içimde.

Kimse varlığımdan haberdar olmasın. İnsanlar ve ben çok uzağız.

Etrafım kalabalıkken yalnızlığı istemek adetim olmuş.

Kan kokar ellerin. Gözlerinde yaşlar eksik olmaz. Umudun hep sıkışmıştır avuçlarına, saklıdır bakışlarında. Sen Ey ümmetin busesi! Ey umudu, göz yaşı, özgürü çocuk. Uçurtmanı uçuramadığın gökyüzünü griler kaplamış bombalardan. Mavisi bile terk etmiş seni gökyüzünden. Sallanamadığın salıncağını kırmışlar, öpemediğin bebeğini almışlar, korunduğun kucaklardan ayırmışlar!

Ve bu silikliğin içinde tek keskin şey kalmıştı hislerime duyduğum özlem.