Rigor Mortis

her şeyi başlatan yediği yasak elmaysa adem’in çektiğimiz bu ceza aslında babamızınsa ve göbek deliğimiz bi imzaysa tanrıdan ben bu dünyanın olmayan göbek deliğini deşerim

ve işte bir elma kurtlanıyorsa bizim acımızdan her şey mümkünse ve tersiniyorsa bir yarısı düşmese havada kalsa elmanın diğer yarısı suyun içine batsa kaldırma kuvvetiyle yerçekimi çarpışsa benim bu gözlerimden dökülenler hangi doğrultuda?

benden beklenen benden ağır olursa bir eşimi arayacakken bölünüyorsa ruhum zıt kutuplara öyle bağsız ve yeğni ise kutuplarım adı bipolar olursa göbek deliğimde yazanın antidepresan etkisini kaybedince babamı özlüyorsam ademin bir anlamı da eğer yokluksa benim içim adem-i merkeziyet timsali

arşa baktıkça boğazıma dolanıyor bulutlar her uykumun sonu sonsuz karadelik biraz daha oynarsam düzeninle böyle tanrım sen aklımı yitirmeden benim tanrım sen aklımı yitirmemden benim biraz duasın çokça küfür tanrım sen bu dünyayla göbek bağımı kes benim

benim kulağıma küpe birkaç dize, paslanmış çivi gibi parmaklarım, ağzıma aldığım ölü bulutlar sana nasıl ulaşır dersin?

bana atılan meydan dayağı, sende sürüp giden yaşama dayanağı…

benim dudağımın kenarındaki yersiz tebessüm, sana verilen o sınırsız kahkaha.

benim sırtıma kamburken bir lanet, senin ellerindeki benzersiz bereket

nasıl olur birleşir dersin?

benim aslını aradığım hayat, senin boyun eğdiğin absürdizm

nasıl birleşip bizi yaratır dersin?

ben tek sayı birdir derim, diğerleri birin tekrarıdır. iş böyleyken bir ‘biz’in varlığı bir ‘iki’lemin süregelmiş istikrarıdır.

biz hem matematikte çözümsüz kalırız inanmazsın hem de fizikte. modern zamanlarda bulunan bütün bilimler bir yokluğun varlık çabası olur bize gelince.

aslına bakarsan aslında biz yok oluruz. iki proton çarpışır biz bir karadelik oluruz. olasılıklar için düşünmeye yer kalmaz ikimiz birlikte olasılıksız oluruz.

ikimiz birlikteyken olasılıksız oluruz. aslına bakma, biz olsak olsak tanrının müsveddesi oluruz.

nasıl anlatabilirim bunu bir adam varmış desem adı çaresiz bir gün bir umuda toslamış desem ya da hiç anlatmasam bir kaldırımda inlesem adı koyulmamış diğer trajediler gibi bir yerde bekletsem

ama korkarım benim tarih öncesi trajedilerim benim antika olmuş çığlıklarım yüzyıllık o tozlu acılarım benim paslı yanlarım istikrarlı tesadüflerim ve kararsız sevmelerim bir gün bulunursa diye bir parçası geçerse diye kirli ellere ve büyük resmi göremezse hiç kimse bir kedi düşerse mesela bir pencereden aşağı o gün dört ayak kalmaz üzerine düşülecek bilirim korkarım pencereyi kaparım böylece artık gök dolamaz içeri bütün bulutlar aç susuz bütün trajediler yağmursuz kalır

çok değil biliyorum az hiç değil ama istedim ki gelsen bir güneş açsan trajedilerime agresifliğinin pasifliğinden geçsen bir kez olsun gözlerinin bu acı kaşifliğinden geçsen bütün bu ellerinin çizgilerinden geçsen bir kes olsun bana inen kangrenden geçsen gelip avcumun bilmediğim içinde kaybolsan

ben sisli gökyüzünde görünmeyen o bulut dişleri gıcırtadan o çelik ses kulakları tırmalayan bir kapı gıcırtısı

işte ben ki hep sehpaya vurulan o şerçe parmak istenmeyen tüyler bir ağda partisinde çirkin sesli bir politikacı kürsüde hep arkadan vuran o orospu çocuğu ben ki öldürdüğün yerden büyüyen bir amip gibi çoğalan bölüne bölüne ayaklara inen kara sular bacakları kesen vicdansız kangren bunların hepsi ben neden sonuçların aranan nedeni tüm soykırımların ödenmemiş bedeli çok değil biliyorum az hiç değil ama ben ve benim trajedilerim desem?