~მე ☼ მო~

წავლენ,

ამას არ აქვს დასარული ,

ჯაჭვია ასეთი, წყვეტა არ გააჩნია ,

მიდიან ,

წავლენ ,

მაგრამ ჩვენ რა გვეშველება ამ მიწაზე უპატრონოდ რომ უნდა გავაგრძელოთ სიარული?!

ნიავი არ იძვრის არსაიდან, წყალიც კი დამშრალია ყველგან, ალაგალაგ გამხმარი ხეებიღაა შემორჩენილი ,

უდაბნოდ ქცეულა ერთ დროს საყვარელი და სიცოცხლით სავსე ქალაქი.

უმოძრაობა და ქაოსიც გამქრალა იცოდით?

თუ კი გაივლით ნაცნობ ადგილებთან და ვეღარ იცნობთ რა გასაკვირია , ჩამქრალა, მომკვდარა, გამქრალა საყვარელი ქალაქი.

როგორი ირონიულია ჩაივლით ნაცნობ ქუჩაზე იმის იმედით რომ რაიმე ნაცნობს წააწყდებით თუმცა საბოლოოდ კოლბაში გამოკეტილი მწერები ხდებით.

აი აქ მარჯვნივ, ვინტაჟური სახლი რომ იდგა , მოჩუქურთმებული აივნით სადაც მოხუცი ქალბატონი დანაოჭებული ხელებით თამბაქოს და ყავას შეექცეოდა ხოლმე ცარიელია. აგურების ნამტვრებიღა ყრია აქა იქ,

ახლოს კუთხეში ბაზარი გაუხსნიათ. შეგიძლიათ შეიაროთ, საკმაოდ მიმზიდველი სარეკლამო აბრა აქვს , “ადამიანური გრძნობები იაფად”, მიმზიდველია არა?! ღირს შევლა და ცოტ ცოტას ყველაფერს იყიდდა ადამიანი, საღამოს თამბაქოს და ჯინს გარნინი ნამდვილად ჭირდება.

არ შეუძლია სერიოზული პრობლემების დროს ხმამაღლა საუბარი,

არ შეუძლია თუმცა ცხოვრების უდიდესს ნაწილს ზუსტად იმაში ხარჯავს , რომ სხვას დაანახოს ცხოვრების გაგრძელების გზა.

არ შეუძლია თუმცა მის გარშემო თუ კი ვინმეს უჭირს მაშინვე საუკეთესო მოტივატორი და მენტალ ქოუჩი ხდება.

აწი თუ მკითხავენ ვიცი , აწი პასუხი მაქვს.

აგერ უკვე რამდენიხანია , ბავშვობის მერეც კი ვერ მოვიშორე ხმის ამოღების კომპლექსი როცა მართლა ჭირდება ჩემს სიმწრით ნაწებებ სულს.

აგერ უკვე რამდენიხანია ჯიუტად ვამტკიცებ , რომ ასე უფრო ადვილია , მაცადონ და გადავიტან.

ვერაფერსაც გადაიტან , მხოლოდ დალექავ , დალექავ იქამდე სანამ დიდ აყროლებულ მასად არ იქცევა და სულსაც არ ჩაგილპობს.

თურმე საზიზღრობაა , თურმე რა გულის ამრევია დახმარების ხელზე წიხლის კვრა და იმის მტკიცება რომ არ გჭირდება და გადაიტან.

ისევ რომ გაირიყები , ისევ რომ შენსს გარსს შექმნი, მეგობრებს ზურგს აქცევ როცა შენს დახმარებას ეცდებიან და კიდევ აქეთ გაბრაზდები რატომ არ გაცდიან მშვიდად ყოფნას მაგ საღამოს აუცილებლად პანიკური შეტევით დაამთავრებ.

შეიძლება არც კი ესმოდეთ რასთან გიწევს გამკლავება და შენს თავს რა ხდება თუმცა როცა უნდათ შენთან ყოფნა, თუნდაც ჩუმად , თუნდაც ხმაურიანად და შენ ჯიუტად სახლის ზღურბლს ეფარები საამაყო კი არა საცოდავი ხარ.

ახლა კი არ გახდი ასეთი ,

ახლა კი არ გაჩნდა შენს ცხოვრებაში ეს ყოველივე ,

შენ სულ ასეთი იყავი , სულ ხელს კრავდი მათ ვისაც უყვარდი და ადარდები

შესაბამისად მიიღე ის რაც ამდენი წელი თესე.

მაშინ როცა ჩვენ გვეშინია სხვები რას ხედავენ?

ხედავენ?!

ხედავენ კი იმას როგორ დაგვდის ჭიანჭველები სხეულზე,

ხედავენ კი როგორ ვექცევით შიშის დაუსრულებელ ტალღაში?!

ტალღა - დასრულებადი, წამის მესაედებში გაქრობადი თუმცა იმ წამს ჩვენთვის უსასრულო, დაუმარცხებელი

და ნეტა სხვები როგორ ხედავენ?

ნეტა შეუძლიათ დანახვა თუ როგორ იწვის კანის თითოეული უჯრედი, ამ დროს გვცივა , ვიყინებით, მსოფლიოს რომ ასეთი სიცივე არ ახსოვს ჩვენ იმ მომენტში დედისშობილა ვდგავართ მყინვარზე. თვალებთან ლოლოები გვაქვს, არა და მლაშე ცრემლები უნდა იყოს.

ამ სიცივეს ვერსად შეხვდებით, არ არსებობს კურორტი სადაც ჩარტერით გადაფრინდებით და ნახავთ , ამას გრძნობთ ან ვერ გრძნობთ.

ჩვენ , ადამიანებს ვისაც ეს მოგვდის, ძირითადად არაფრის გვეშინია. იქ, ტვინში, სადღაც მიყრუებულ ადგილას , ჰერმეტულად დაკეტილი ბრინჯისოდენა სკივრი გვაქვს, იქ არიან ჩაკეტილები. ვიცით , გვჯერა რომ არ გვეშინია. არ გვეშინია იქამდე მაინც სანამ იქიდან არ გამოვლენ.

ხედავენ ამას სხვები?!

მე რომ მმგონია ადამიანის სახეს ვკარგავ, თან ვტირი და თან მეცინება ამ დროს რას ფიქრობენ?!

რომ შევიშალე?

ფეხზე მკიდია, ისედაც შეშლილი ვარ, ყველა მხრიდან და ყველა შეგრძნებით თუმცა რას ხედავენ?

ისევ ლამაზ ხალხს თუ ადამიანის სახეს ვკარგავთ ამ დროს?!

შეგრძნების დონეზე , სისხლის თითოეული წვეთის დონეზე , ყველა ნერვის და უჯრედის დონეზე დარწმუნებული ვარ ამ დროს ისე გამოვიყურები ჩემს მსგავს ურჩხულს მეორეს ვერსად გადააწყდებიან.

და თუ ვერ ხედავენ?!

ავუხსნათ?

მოვყვეთ?

თუ სიცილით დავასრულოთ მლაშე ცრემლები, ავტობუსში შემხვედრის მოწოდებული ბენდენით მოვიწმინდოთ ცრემლები და გავიღიმოთ?

იქნებ სულაც ჯობდეს პანიკური შეტევით, გაყინული კიდურებით , ჩვენ თავს დავაბრალოთ სისუსტე , ვუსაყვედუროთ , მეგობარს მივაკითხოთ , თავები გავიკიცხოთ და მომდევნო კვირა სხეულის გალღობა ვცადოთ?

მეტყობა?! ხედავენ?!

ახლაც ისევე რომ ვარ გაყინული, როგორც იმ წამს და იმ მომენტში,

მაშინ, როცა პანიკურ შეტევას მე კი არა , ჩემი ბავშვობის ტრავმები მართავდნენ, მაშინ როცა კონტროლი სრულად დავკარგე და ირგვლივ ყველა საფრთხეს წარმოადგენდა ჩემთვის.

ხვალ, ხვალ რომ მზე ამოვა და სახეს მივუშვერ გასათბობად ალბათ მაინც ვერ გამალღობს, მაგრამ მაინც ვეცდები მზის სხივები დავიჭირო.

ნატკენი სულით , იმედგაცრუებული ჩემივე თავით , ისევ ქაოტურ ყოველდღიურობას დავუბრუნდები.

არა და პირობა არ მოუციათ, არა და არ აქვთ რესურსი გაიღონ ის რასაც შენ გასცემ მათთვის.

ვიცოდით, მაგრამ რომ დავრეკე მიპასუხა ისე თითქოს არაფერი მომხდარა. ვისაუბრეთ, ვიცინეთ, ოდნავ დაინამა კიდეც ჩემი ჩაშავებული თვალები თუმცა არცერთს შეგვიმჩნევია, ვიხუმრეთ კიდეც ამაზე.

მხოლოდ იმიტომ დავრეკე რომ მნიშვნელოვანია დრო. დიახ, ის დრო რომელიც ადამიანებს დავუთმეთ. სამწუხაროა რომ დღეს ფასი დაკარგა თუმცა ვეცადე ის ჰუმანური მეობა გამეღვიძებინა რაც დიდიხნის წინათ სამუდამოდ დავაძინე, აი ასე, თბილი საბანი გადავაფარე და ძალიან ღრმად გულის რომელიღაც ნაწილში დავაძინე.

ამაყები ვართ ადამიანები, ხანდახან ზედმეტადაც, ხანდახან სრულებით ვკარგავთ სახეს თუმცა ხანდახან ძალიან ვამლაშებთ სიტუაციებს.

თუ კი გავიზარდეთ, თუ კი გადავლახეთ, წესით მარტივად უნდა შეგვეძლოს მსგავსი ნაბიჯების გადადგმა.

ბევრი ვიფიქრე , ბევრი მხრიდან შევხედე და როგორც ჩემმა გადაღლილმა გონებამ გადაწყვიტა ხანდახან რაღაცეები უნდა დავთმოთ, მათ შორის სიამაყე, არა კი არ უნდა დავთმოთ უბრალოდ ხანდახან გვერდით უნდა გადავდოთ.

რა იქნებოდა რომ არ დამერეკა?! ქუჩაში რომ შევხვდებოდით ერთმანეთს ურცხვად შევხედავდით თვალებში თუ გზის მეორე მხარეს გადავიდოდით და ჯანდაბაში წავიდოდით.

არ მინდოდა , არ იმსახურებს დრო ამ ყველაფერს, დრო რომელიც წლებს მოიცავს, ათეულზე მეტს, ასე ფუჭად გაფლანგვას. და გრძნობები?! ერთმანეთის გამო რომ მთებს გადავდგავდით და ტყვიას გადავუდგებოდით ერთმანეთისთვის, მე დამენანა გრძნობებიც და დროც. არ მინდოდა როცა დავინახავდი სხვა მხარეს გადასვლა დამჭირვებოდა. განა გაქრება ის იმედგაცურება?! არსადაც არ წავა, უბრალოდ სამომავლოდ მეცოდინება რომ ადამიანები , ჩვენთვის უძვირფასესი, თითზე ჩამოსათვლელი ადამიანებიც, რომელებიც დრომაც ვერ გაცვითა და გადაგვავიწყა ასეთ ჩემთვის მნიშვნელოვან დროს , ასე მიუღებლად მოიქცევიან.

მე დავრეკე და ასე მგონია ამ დროს გავიზარდე უფრო მეტად.

მე დავრეკე და ზუსტად ვიცი ქუჩაში შეხვედრისას სირცხვილით და ბოღმით არ დავიხრჩობი.

მე დავრეკე და ვიცი , სიამაყე კი გადავთელე თუმცა მეობა არ დავკარგე.

ხანდახან უნდა დავრეკოთ, ხანდახან…

არ მისცე უფლება ამ აყროლებულ სამყაროს შეგჭამოს. კი, ძალიან ფედქებადი ხარ. კი, ამ ბოლოს საქმეებს ვეღარ ასრულებ თუმცაღა მთლად შენი ბრალი არ არის. იმდენი პრობლემაა გარშემო ერთზე ვერ კონცეტრირდები. მეგობრები? დაიკიდე რა, როგორც გჩვევია გასაჭირში არ მიატოვო და უბრალოდ ცხოვრების ბოლო წუთამდე კარგად დაიხსომე, გატკენენ , ბევრჯერ გატკენენ თუმცა თავი არ ჩახარო, არ გაბრაზდე , ადამიანები არიან , ეპატიებათ.

ოჯახი? მასზე წმინდა არავინ გყავს და როგორც ახლა, როგორც მანდამე გიყვარდა უსაშველოდ , გაუსაძლისად ისევე გიყვარდეს მომავალშიც.

დაშვებული შეცდომები? ადამიანი ხარ, ნუ მიეყინე სტარტს- დაფინიშება ისწავლე. დააშავე? ატკინე? არასწორად მოიქეცი? იცხოვრე ამით , ნუ ჩარჩები იმ სიტუაციებში, გააგრძელე არსებობა, ცხოვრება, ღიმილი. არაუშავს , ყველა უშვებს შეცდომებს.

წარსული ჭრილობები? ეჰ, სამწუხაროდ ჩემო ძალიან ძვირფასო და სულელო თავო არაფერი შეიცვლება, სახვევს ვერ გაუკეთებ ჭრილობებს, ვერ შეახორცებ. არ მოგატყუებ , სამარადისოდ დარჩებიან. ეცადე მათთან ერთად ცხოვრება ისწავლო, შეტევების დროს როცა მიხვდები რომ სუნთქვა აღარ შეგიძლია , როცა ცივი ოფლი სახეს დაგისვრის, როცა ხელები გაგეყინება და გული საგულედან ამოვარდნას დაიწყებს თავს ძალა დაატანე, გაუმერე შენ თავს რომ დროებითია, რომ გაივლის. შეგჭამენ ცუდი მოგონებები, მარად შეგჭამენ თუ კი ნებას მიცემ და დღეის მდგომარეობით აძლევ კიდეც ნებას. მყარად დადექი, ნუ კლავ შენში ძლიერ ადამიანს. იარლიყი არ არის , ნამდვილად ხარ. რამდენჯერაც დაუშვებ მათ შეხორცებას , იმდენჯერვე გაიხსნებიან ამიტომ ნუ უშვებ იმის შანსს რომ სადმე გაქრებიან იარების გარეშე და ეცადე დააბალანსო მათთან ერთად ცხოვრება.

ადამიანური სახის დაკარგვა? ძვირფასო დედამიწაზე ცხოვრობ, ცბიერების, ბოროტების , ტკივილის და ასევე უზადო სიხარულის და სილამაზის პლანეტაზე. არაუშავს თუ ტკივილს ვეღარ გრძნობ, არაუშავს თუ იმდენად აღარ გახარებს. ადამიანი ხარ , გეპატიება. თვითგვემა არ გიშველის! ხედავ არა?! ხომ ხედავ სადამდე მოგიყვანა უკანასკნელმა. მარტო შენ არ ხარ ამ დილემის წინაშე, ვინ მეტი და ვინ ნაკლები პრობლმებით. ნუ გამოგყავს თავი საცოდავ ასრებათ , სხვისი შესაცოდი არაფერი გჭირს.

სიჩუმე? არა , არ გირჩევ. სიჩუმემ მოიტანა შენი დანაკუწებული სული. გახსოვს როცა წერდი ის პერიოდი? ხალხს ესაუბრებოდი, შენთვისვე იტოვებდი ჩანაწერებს თუმცაღა ერთგვარი თერაპია იყო. ვერ წერ? იყვირე! ვერ ყვირი? იტირე! ცრემლები გამოგელია? დალეწე, რაიმე დალეწე. არ გაჩუმდე, ოღონდაც არ გაჩუმდე. აღარ დაგრჩენია იმდენი ძალა გაჩუმებულმა დიდხანს გასტანო.

კიდევ ერთი რამ, ესეც სიცოცხლის ბოლო წამამდე დაიხსომე. ყველას ვერ გადაარჩენ, ყველას ვერ დაეხმარები, ყველას ვერ ამოიყვან ჭაობიდან და შენ თავს ნუ განსჯი ამის გამო. შენ ცადე და მცდელობის მარცხს შენ თავს ნუღა დააბრალებ. ურთიერთობები მხოლოდ ერთი ადამიანისგან არ შედგება, შენი მცდელობა ყველაფერს ვერ გამოასწორებს. კი , მესმის ამით წარსული შეცდომების გამოსწორებას ცდილობ თუმცაღა ეს მაშინდელია და ახალს ამით ვეღარ დაეხმარები. ადამიანები ხშირად გატკენენ და ნდობის დაკარგვას მათ აღდგენაზე იზრუნე. მე ყველაზე უკეთ მესმის შენი და ვიცი შენთვის აზრი აღარ აქვს, ვიცი როგორ გტკივა და რამდენად ცუდად ხარ, ისიც ვიცი გაღვიძების თავიც კი აღარ გაქვს თუმცა არ იმსახურებ და გთხოვ წამოდექი.

ვერავინ გაგიგებს და არც გაგიკვირდეს, ვიცი შეეჩვიე და ყოჩაღიც ხარ ამიტომ თუმცაღა ნუ დაკარგავ იმედს. შენ ხომ დღეს იმედით მოხვედი აქამდე, ხომ იცი ყოველთვის როცა ძალა აღარ გაქვს, იცი ეს დანამდვილებით ბოლოა მაშინ ანათებს შენი მზეც იმიტომ რომ გულის სიღრმეში იმედი გაქვს, გჯერა რომ გამოსწორდება.

ვისთვის დიდი და ვისთვის პატარა თუმცაღა ჩემთვის ჩამოყალიბებული, ღირსეული ადამიანი ხარ.

ნაკლებად განსაჯე შენი თავი, შენი გარეგნობა, შენი გადაწყვეტილებები, ღმერთი არ ხარ რომ შეცდომის დაშვების უფლება არ მისცე შენ თავს მითუმეტეს რომ თავად ღმერთმაც დაუშვა შეცდომა.

ნუ გეზიზღება შენი თავი, შეიყვარე და ნახავ რა ლამაზი ხარ. გადი კომფორტის ზონიდან და ნახავ შენი დამცავი გარსის გარეთ რამდენი ადამიანური ემოციაა. აცადე შენს თვალებს დაინახოს სხვა ფერთა გამა, აცადე ყურებს სხვა ქაოტური მელოდიები გაიგონონ, აცადე შენ გულს კიდევ ეტკინოს ან და გაუხარდეს. აცადე შენს სულ კიდევ ცადოს გამოღვიძება.

დაიხსომე ჩემო ძვირფასო თავო, თუ კი დაუსრულებელ ურთიერთობებს მისტირი, თუ კი დაუსრულებელ გეგმებს მისტირი, თუ კი მოგონებები გიყვარს და გენატრება ეს ერთ ადგილას მიყინვას არ ნიშნავს უბრალოდ ადამიანი ხარ.

შეიყვარე რა შენი თავი, მართლა იმსახურებ. ნებისმიერი ადამიანი იმსახურებს, და ბოლოს ყველაფერი ჩვენივე თავებიდან იწყება. ზომაზე მეტს ნუ მოჭრი და თუ კი მოჭრი ნუ ინანებ.