Sena

Bunca belirsizliğin, yenilginin yerini dolduracak güzelliğe öyle ihtiyacım var ki gerçekleşmese bile olma ihtimaline tutunmak istiyorum.

“ben seni, gözlerindeki mutsuzluğu bile içime dert edecek kadar çok sevmiştim ama artık bundan sonra bunun ne önemi var.”

“Sana çelme takmıyorum diye ayağım yok sanıyorsun. Ayağım var. Ben, sana değmek istemiyorum.”

Sen, insanın senin gibi birini sevdiği için kendine kırılmasını bilemezsin.

her insana şerefsizlik için pay bırakırım ki hayal kırıklığına uğramayayım.

“Herkese sırt çevirdim ama sen sarılabilirsin.”

“Canın sağ olsun” sözü aynı bana benziyor. Kırılmış, sitemi var ama hâlâ karşısındakinin canının derdinde.

Moraller iyi keyifler yerinde ama hoş olmayan şeyler hoş olmayan sıklıkta yaşanmaya devam ediyor.

Güneşi beraber karşılamayı beceremedik ama belki aynı yıldıza takılı kalmış olabiliriz. Olamaz mı? Her neyse, ihtimaline yüreğimi adıyorum.

hayal kırıklığına uğratan bir insanı kalpte nereye koyacağını bilememe hissi.

“Birinin size verdiği değeri, kaybetme korkusu yokmuşcasına davranmasından çok rahat ölçebilirsiniz “acaba”larla kafa yormaya hiç gerek yok.

hayata devam edebilmenin koşulu besin tüketmek arkadaşlar insan değil.

Savaşmadan teslim olabilirim yeter ki değeceğini bileyim.

dağa küsüp yine de sırtını yaslamaktan vazgeçmeyen tavşan gibi hissediyorum 

Vaktin varsa özlemenin baş edilemeyecek bir duygu olduğu konusunu konuşurken sana sarılmak isterim.

Çok sonradan fark ediyorsun; hiçbir şeyin kendinden önemli olmadığını. Kendini yitirince.

seni nerede ve nasıl ellerimi çeneme koyarak izleyebilirim.