İçsel Patlamalar

En sevdiğim ruminasyonum. Sokağında bininci gecem, son parçam. Adını, nefretten hesap sorar gibi sayıklıyorum.

İçimin karanlığı, ruhumun ortası, intiharımın eşiği… Geçemedik.

Ben bozuk bir pusulayım. Bu gezegende şifa arayan bir ruhum. Sonum yok.

Hesabını soramadığım, utanarak sustuğum anılarım var. Kâbuslarım en yakın dostum. Çünkü sadece onlar doğrudur.

Karanlığın beni anlar. Sen, kaybedemediğim son savaşımsın. Sen olmazsan, sadece ben kalırım. Ve ben kendimden nefret ederken… hayır.

Bununla baş edemem.

O yüzden ruhum kapında. Bekliyorum. Bir gün adam olacağım. Umarım. Umuttan başka neyim kaldı ki?

Sen gittin. ama hala ortadasın,

Karanlığım, bugün ayrı bir ölüsün. Mezarına çok iyi bak.

Bana hiçbir şey vermedin. Hem de hiç. Aslında buna ihtiyacım vardı. Beni çok kırdın — çünkü kırılmam lazımdı. Küstüm — çünkü küsmem lazımdı.

Her ne kadar ben de seni kırdıysam… Teline zarar gelse, o zarar kalbime işlenmiş bir cinayet olurdu. Benim için çok değerlisin, çünkü sende kendimi buldum ve gördüm. Çünkü sen, bana kendim olmam için bir fırsat verdin.

Yeri geldi, sevdim, âşık oldum. Yeri geldi, cinsiyet işledim. Ama hiç bu kadar değerli hissetmemiştim. Bana değer veriyorsun — sadece var olarak. Teşekkür ederim, var olduğun için. Bana karanlıkta ay olduğun için.

Seni seviyorum… Ama seninle olmayız, bunu biliyorum. Artık çok kirlendi. Ve var olmamış bir inşaatı yerle bir ettik — sen, ben, biz.

Sana güzel dileklerimi bile iletemiyorum. Çünkü sana dokunmaktan korkuyorum. Enerjimle değişmenden korkuyorum. Çünkü her halinle çok güzelsin. Hep böyle — hatırladığım gibi, ya da hatırlamak istediğim gibi — kal.

Evet doğru. Aslında ex bile değil çünkü dün gece onu çok pis saldım. Bana çok kötü davrandı. Hani tarot baktım ve bana ilişki sordu. Kocam olcak mı? diye sordu. Bana. Benle flörtleş eğlen ve bana sorduğun şeye bak iğrenç piç. Neyse bu iranlılar suriyeliler pakililer böyledir. Çıkarcı bencil yavşak yalaka. Benle flörtleşip aa ben senle ciddi düşünmüyorum diye yalan söyledi. Zaten istemiyordu. Ve keşke yüzüme seni istemiyorum sadece canım isteyince takılıyorum senle sikimin keyfine diyebilseydi ama o cesaret yok işte. Gurursuz onursuz.

Açıkçası o yolları bile sevdim. Kırık ingilizcesinide. Hatta keko sakin boş hayatını bile. İhtiyacım vardı sakinliğe. Boşluğa. O salak bodrum katı korkun eve bile. O salak saçma sıkıcı düzene. Neden mi? çünkü sakin olmak istedim. Ve dün her şeyi bitirdi resmen.

Hala sarılıp öpmeye çalışma... Bilekliğim onda kaldı. Kalsın onu çok da severdim. Onu istiyorum ama onu görmek yada en küçük bir iyilik güzellik yapmak zerre olmicak. Olmaz. 

Ama mutluyum şu yüzden. Gerçekten yanımda duracak beni sevecek bana aşık olacak insanlar lazım. Boşuna drained hissettirecek insanlara hayır. Koyuyor yani yine çok yaklaştım derken çok yanlış gelmek. Ama benim hayatım. çok random kudrum. çok boş hayaller peşinden koştum. Çünkü bende korkağım. Bende ne istiyorum nereye gidicem bilmiyorum. Hani arzularıma hep ters oluyor herşey. bugün bile arkımın tekeli kapandı. Ve artık ne dicem bilmiyorum. çok sıkıldım ben artık hayallaerimden vaz geçmekten.

kendimi kötü hissediyorum çünkü belliydi ama ben inada delusionallık yapıp devam ettim çünkü ben sevgiye açım. Çok sevgi istiyorum ve bunu aruzluyorum. Ama sanırım hak etmiyorum. O yüzden böyle insanları çekiyorum. karakterimi kişiliğimi bilmek isteyen bilecek insanlar lazım. BU RANDOM SİKKOLUKLAR DEĞİL.

ok büyük kayıp yedim ve belliydi. Hayat zor. Parasızlık zor. Sosyal baskı zor. Karakteriszlikler zor. Kaşarlıklar zor. Korkuyorum.

Uzun zamandır yazmadım çünkü neden? Yazacak bişi yoktu çok da önemsemedim. Hani son bir seneyi iş gç, arkadaşlık kurmak ve aile ile geçirdim. Ve hani gerçekten tek diyecğeim şey şu:

İnsanlar baya problematik ve ben iyiyim.

Hani her tanıştığım insanın problemli olması, bu aşk olaylarında milletin gerçekten trmavatik küçük çocuklar gibi davranamsı, insanları sikmediğinde delirmesi, siktiğinde kaçması, yalan dolan oyunlar falan, şunu anladım:

Tanıştığınız insanların %95 i değersizdir. Bu o kadar koyardi ki bana, öyle bir varoluşsal yalnızlık hissederdimki, şimdi ise bu durum ile barıştım gibi. Hala içimde bir his herşeyi nbu kadar sikko olmayacğaını söylesede, başa gelen çekildi bile.

Hani baktığımda, bulamadım bir değer. Hani insanların değersizliği, orospulukları, kahpelikleri, beni aciz hissetiriyor çünkü ben gerçekten bu dünyada üstün düşünme becerisi kazanmış biri olarak buraya fazla ve alakasızım.

Keşke onla bunla date ederek kendimi eğlendirebilsem. Üzgünüm sığ ve sikko ilişkiler cidden umurumda bile değil. İnsanların isimlerini unuttum. Hayatlarını unuttum. O red flagleri bile bilinç altından atmışım.

Hani bakıyorum ve sadece bir boşluk ve ben bu boşlukla mücadele ediyorum. O da boş insanların kendisi. Hani gerçek düzgün, karakerli kişilikli birileri olsun dedikçe ben enden bu kadar daha uzağa düşyorum bilmiyorum. Şey gibi, böyle bir insan dünyada yok ve ben hala israrla bunun olmamasına inansanmda, sanki olmuyor bağri eğlenek kafasından salak saçma işlere giriyorum. Hani bu da çözüm değil. 

Şey gibi, bir yol düşün ve yolun nereye gideceğini biliyorsun ama canın çok sıkılıyor. bunalıyorsun deliriyorsun. Kestirmeye girmek istiyorsun yada başka bir kavşaktan dönmek. Ama her döndüğünde bune ya bu yol topraktanmış meğer çok bir ilerisi yokmuş, ben kendi sıkıcı yoluma döneyim diyorsun. Bu yolda sıkıcı ve bir süre sonra tekrar tekrar gidip gelmeler.

2022 de çok yazmamışım. Hayatım neredeyse 4 duvarlar, salak saçma attention whore ibneleri ifşalamak ve öcümü hakkımı almak ve en sonunda anti climactic sonuçlara bakıp pişman olmakla geçti.

Nede olsa hayat sıkıcı. Boş. Boş abi. Baya bence boş.

Nedense eski evime bakıp üzülürken, kaldırımında tarot açıp iki alkol gömerken çakırı aşmak için, gelip ot veren esrarengiz gayimsi abi ve 2 dallama sokak serserisi, yani sigarayı saranlar, ve olay çıkaran amcık ağızlı erkek ve orospu eski sevgilisi, o evden kat ve kat daha eğlenceli idi.

Aslında özlediğim eski arkadaşlıklar ne boş ve saçma ezikçeymiş. Kimse cidden siklememiş. İşin özü, daha az sikleyen ben oldum. Ne gerek var iyi biri olmaya. Bana faydası yokki. Karakterim kişiliğim daha ortada. Artık siklemiyorum bir kalıba girmek için. 

Belkide 2020lerde olmak isteidğim kişi olmuşum haberim var. Bu korkunç. Değişmişim. Sonunda.

Artık hayatımıza devam. Stlaktada bişi çıkmıyor abi iki ağzıma sıçmak için karaktere bürünenler kırılıp ezikleşiyor. Napalım. siktiri çektim kimse kalmadı. Siktir git o zaman napak aq ölek mi amcık ağızlı delilere mi kalcaz.

Cidden ne salakmışım, hala pişmanım tek bir gün bile bu arkadaşlarla gezmeye. Keşke o zamanları bu karakterimi full kabullenebilseymişim.

Bu saate bunu yazmak baya akıl hastası işi ama here we go.

Çok çok çok uzun zamandır yalnızım. Resmi olarak 2 yıl. Resmisizlikle olarak 4 yıldır. Belkide karanlıklara baksam hayatım boyunca.

Hiç arkadaşım olmaıd belkide. Öyle gelmiyor. Çünkü arkadaşından ayrılsan bile bir sadakat beklersin. Ama öyle olmadı bende. 

Aslında yıllarca yalnızlıkla mutlu olmayı öğredim gibi. Gibi gibi. Gibi değil öyle oldu.

Sizi düş kırıklığına uğratan, arkanızdan konuşan, yüzünüze yetersiz, sizi aşağılayan onca insan görünce, insanlarla kocaman bir duvarın arkasından posta kutumdan ben isteidğim gibi yakın olmaya başladım.

Bu bir günde olmadı, bin günde oldu.

Ben çok ama çok ağır depresyon yaşamış atlatmış biriyim. Ve diyebilirim ki, cidden insanlar asla size fayda olmuyor. Böyle şeleri tek başıma kapalı kapılar arkasında sokaklarda atlatınca gerçekten kimseyi sikleyesim gelmiyor.

Bunu yazma nedenim bir şey tak etti. Belkide yalnız olmak daha güzel ya mal mal insanlarla uğraşmaktan. 

Çünkü abi 10 yetenği olan, yakışıklı, kibar, olgun, aklı yerinde, zeki, çevik, eğlenceli espirili derin biriyim.

Bana gelenler? Tramvatik ayakta durmaayan ezik egoist kaşar karılar.

Banane ya.

Zaten hiçbir akradaşlık istediğim seviyede tutkudao lmuyorsa, why try?

Belkide problemim bu, çok önemsiyorum yalnızlığı. Buraya kadar.

Ben salıyorum yalnız olmayı. Sevgilisiz, aşksız, arkadaşsız, samiyetsizliği. Umrumda olan bu olmamalı.

Bu demek değilki hayatın merkezindeki aprtinin kordinatörü ben olmayayim.

Aslında tam tersi, ben herkesle ve herşeyle iletişimde giren biriyim. Fakat why? Neden böyle boş beleş insanlar ve işlerle uğraşiyim ki.

Bana ne kattı bunca insan?

Aslında 2018 kışından 2022 yazına kadari aradaki herkes çok gereksizmiş. Arada güzeller çıktı ama abi yinede idgaf. Sevmiyorum açıkçası. Beni eğlendirmiyorki?

Her içimi açtığımda sanki bir çocuğa açılıyor gibi yada salak saçma bir insanmışım gibi trmavatik olaylar, bu olaylarda abi napiyim salak saçmalıklar peşimi bırakmıyor amık.

Üzgünüm garip hayatımı kisme için söndüremem ve artık no looking back or setteling down ya.

Ne uğraşıcam amık delileri ile. Gerek yokke.

Zaten öyle speküle ediyordum ama artık uğruna yaşadığım hayat insanalr değil ya. Kendim, iyilik, ilerleme, devrim.

Eskiden çok takardım kim benim hakkımda ne diyor diye de, ağzı olan sıçıp batırıyor. Gerek yok insanlara.

Çünkü honestly, yılalrca edindiğim hiç ama hiç bir akradaşlık bana bir bok katmadı.

Yeminlen.

Hiçbir akradaşlık yada ilişki bana bir bok katmadı.

Sadece beni daha soğuk daha bağımsız, daha az sikleyen önemseyen, daha günlük yaşayan düşünen biri yaptı.

Yılalrca insanlara güvenmemeyi, kendin güçlü ve kale gibi olmayı öğrendim. No need for basic bitches with travia shit that traumatizes them.

Yani şu noktada cidden kimseyi mutlu etmek, iyileştirmek, eğlendirmek, destek olmak, beraber eğlenmek, beraber büyümek, beraber bişiler yaşamak beni çok da cezbetmiyor.

Ne bilem belkide insanlıktan ıskıldım artık? 

Ne gerek var ezik orospu çocuklarına ya?

Ben böyle mutluyum zaten abi.

Yani yalnızlık koyar adama dicektim de, o yalnız olunmamak için gereken maymunlukları görünce bilicne insan köşesinde izdivada takılası kendi hayatını yaşamaya devam edesi geliyor.

Ne gerek var bunca trmavatik ipi kopuk köpeğe.

Yani yakın olduklarında beni çok siklendirmiyor.

Açıkçası yılalrca neden yalnızım ve neden kimse ile arkadaş olamıyorum diye sordum ve bunun cevabı şlak diye yüzüme yapıştı.

İki üç partiden selfi atmak ve diğer insanlara eğlenip mutlu olduğumu kanıtlamaktan başka bu insanlar bana ne kattı amık? Ve cidden bu selfi pozların kaynağı benken, why need others?

Senin hep böyle sorunların vardı. ilk günden beri. Kendini tehtid altında görünce insanlara saldırıp, onlar hakkında hikayeler ve filmler çeken bir yapın. O kadar kinlendirdinki sevilmediin için deliye dönerdin. Ama kimse seni sevmezdi sen olduğun için.

Ben sana çok uzun süre kızgın kırgın ve dargın öfkeli kaldım. Çünkü kendini öldürmemek için beni öldürmeye çalıştın. Bu aşağılık bir hareket. bunu asla affetmicem. Çok iğrençti nasıl obsesif bir ergen kadın gibi tüm mesajlarımı baştan aşağı okuyup, exlerime benim kötü biir olduğumu kanıtlamak için yalvarıp yaşayıp onlardan nefret etmen. Ve benimde onlar hakkında kötü bişi demem için beni manipüle etmeye çlaışman. Çok basitçe o zaman siktir et demişken hele.

Neyse benden nedensizce nefret ettin demekki bir yerlerde, tehtid edildin gibi hissedip tetiklenip benden nefret etmeye başladın. Keşke psikolog olsamda bir neden bulsam.

Ama şunu biliyorumki, şuan tam bir delusional hayat içerisindesin. Ve bu aşırı korkutucu. Sonunda delirttim, deliyi. Ve bana dicek hiçbir lafı yok çünkü kendisi de ne oldu bilmiyor. Ama ben biliyorum.

Terk edildiğini hissetti ve benden nefret etmeye başladı. Bu kadar net. Ve o kadar öfkelendiki sevilmediğine inandığı için, en son gerçektende sevilmedi ve nefret edildi. Kendini gerçekleştiren kehanet. Bu kadar net abi olay.

Ama bişi diyimmi, bir daha olsa bir daha yapmazdım. çünkü değerli değilsin. hep deliler en iy igüler en iyi kalbe sahip olur derler. Ama öyle değilmiş. Delilikle alakası yok kalp temizliğinin. Koca bir yürek ve gözleri yakan ve kalbi paramparça eden bir gerçeklikten geçer bu iyilik merasemi. Ve her zaman iyi olamazsın iyilik yolunda.

Açıkçası tek derdi artık ezik olmak istemeyen bir akıl hastasına, bir şey diyemicem. Aynaya bak. O insanlar yanında değil geceleri. Çünkü o gerçek olsaydı onu aldattığını bilirdi. Ya gerizekalı yada yok. İkisinden biri. Berbat. Ama zaten kendini kanıtlama çabandan gerçek olmadığı belli oluyor. Çok üzücü tamamen yıkılmamak için götten bir gerçeklik uyduran bir insanı analiz ediyorum. Ve yıllarca elime geçen tek şey hikayeler ama gerçek, salında aynı yerde daha kötü durumda. Daha parasosyal daha unhinged, daha yalancı, daha dolancı.

Hiçbir zaman beni sevmiyor demedim. Beni seviyordun ve seviyorsun belkide. Bilmem. Teşekkür ederim seviyorsa. Sevmiyorsanda, yapacak bişi yok. 

Hiç değilse iyi bir bölüme geçtin. Bu da iyi.

Aslında biri seni ölesiye sevsin istiyorsun ama diğerleri gibi bunu şerefli onurlu gururlu değilde şov olarak yaptığın için hep rezil oluyorsun.

Kimse seni kandırmadı. Sen hep kendini ve millet kandırmak istedin. İşin aslı, hıçkırarak ağladığın şey, kimse seni öyle ölesiye sevmiyor. 

Zaten böyle unhinged seven biride unhinged nefret eder delusional gibi. İşin aslı benden nefret etme nedenin o sikko aşka boyun eğmedim ve başka insanları sevdiğim için. Açıkçası arkadaş oalrak bile tarttığım bir ilişkiydi. Ve hiçbir zaman romantik hissetmedim ne kadar bazıları itmeye çalışsada. Çünkü ben sıkıcı kafasında yaşayan insan sevmem. O çok düşünen bilge adam benim çünkü amık lolke.

Sadece iğrenç bir tat var ağzımda yüreğimde. İnsan sadeec unutası geliyor artık bu noktada. Waste of time diyor.

Keşke çok kafaya takmasam ama benimde toksik özelliğim herşeyi bokunu çıakrana kadar düşünmek. Salıyorum hayatı olmayan bir şizofreni.

Keşke seni seviyorum yada teşekkür ederim bana kattıkların için diyebilseydim. Ama tek öğrendiğim şey, rasyonel olmayan şeyler baya bir insan koyar. Hayat acı olsada, acıya bazen sarılmak lazım. Çünkü yalan dolan şizofrenik bir hayattan ise, acı veren ve acı çeken ben bile daha hoştur.

Hiç değilse yılalr geçsede diyebileceğim tek şey, işler ne kadar kötü, depresif, karanlık, çirkin olsada, ne açıdan olsada, gerçeklikle bağım hep korkunç bir şekilde kenetlenmiş oldu. Ben dünyaya aidim.