Ice Candy Talks

John Maxwell

Steven Furtick

Hindi na bago ang pagbabago Naganap na ito makaraan pa ang ilang siglo Wala naman talagang permanente sa mundo Marami nang nasira, marami nang nabuo Sa buhay ay naglalakbay ka Tatakbo, lalakad, gagapang, o kahit ano pa Makarating sa patutunguhan, 'yon ang mahalaga Pero mas maganda kung sa paglalakbay meron kang kasama Sa unang pag iyak, kasama ko sila 'Yong mga unang paghakbang, naroon sila Nang matutong bumasa't sumulat, nakilala sila Sa pagbati ng unang tigyawat, dumating sila Noong nakilala ang bola, nakalaro sila Bumigat ang responsibilidad, nakatulong sila Sa kasalukuyang paghakbang ng dalawa kong paa, Sumasabay rin ang lakas ng yabag ng kanilang pagmartsa Mapalad sa paghakbang, ang katabi ko ay sila Sila... Sila na pumapahid sa bawat luhang pumapatak Sila na pumupunas ng pawis na tumatagaktak Sila na nagpahiram ng lapis at papel Sila na nagpasigaw sa puso ko na parang may lapel Sila na sumusuporta nang tunay Sila na sumasama sa tagumpay Ako'y masaya sa malakas na pagtunog ng mga sapatos na nagma-martsa Sinisigurong lagi ko silang kasama Ngunit sa kalagitnaan ng paglalakbay, Tila humihina ang pagyabag ng mga paa Ang masiglang martsa ay parang unti-unting tumatamlay na Nababawasan ang lakas ng tunog na nagmumula sa bawat paghakbang ng aking mga kasama Pahina nang pahina ang tunog ng martsa Tingin sa kanan, tingin sa kaliwa Ang noo'y maraming paang kasabay, pabawas nang pabawas na! May umiba na ng dinaraanan May napagod na't di na nagpatuloy May huminto dahil hanggang doon nalang daw May mga nawala nang walang dahilan Pero ano't ano pa man ang sanhi, meron itong bunga Paalam na, wika nila Di man sabihin ng kanilang mga labi, Sinabi na ng kanilang pagkilos Ang pamamaalam na nagpapatunay na lahat ay nagbabago Ang kanina'y nariyan ay biglang mawawala Ang kaninang mabuti, biglang magwawala Ang iniwan mo lang saglit ay maglalaho na lang bigla Parang bula Isa-isa'y nagsisi-alisan Sunud-sunod nag-aayawan Malungkot man ang bawat paglisan Masakit man tanggapin ang katotohanan Kailangan pa rin ipagpatuloy ang martsa Ang martsa sa paglalakbay na sinimulan ng dalawang paa Na dapat matapos kahit manatili itong dalawa Hayop ay mamamatay Halaman ay malalanta Bawat bagay ay mawawala Maging tao ay may katapusan Permanente ang pagbabago sa kalikasan Ngunit Ikaw at ang 'Yong salita ay mananatili Sa dapit hapon ng paglalakbay Natagpuan ang sariling mag-isang nagmamartsa Nagpapasalamat sa mga ala-ala Mawala man sila, kasama pa rin Kita Wala mang tao sa paligid, nariyan Ka Iwan man ako ng lahat, di Mo ako pababayaan Sa lahat, ako'y Iyong sasamahan Salamat sa pag-ibig at pagsama Salamat 'pagkat kung ako naman ang mawala, alam kong mananatili Ka

Ayoko na nito! Tulungan akong makalaya Tulad ng mga ibong sa kulungan ay wala Alisin sa gapos na nagdadala sa ‘kin sa “na naman” Ako’y di naging mabuti kaya’t ikaw ang naging mabuti para sa ‘kin Salamat sa pag-ibig na makapagpapabago rin sa akin At ‘pag dumating na naman ang nanlalason ng isipan Tulungan akong ang pakinggan, Ikaw naman.

Joyce Meyer

Joel Osteen

Steven Furtick

Nick Vujicic

Ang vision, pinupuntahan. Hindi lang tinititigan. PWEDE siyang mangyari pero DAPAT siyang mangyari. Iba ang vision sa panghuhulang di ginagamitan ng bolang kristal.

... Tama bang maging batayan ng karunungan at tagumpay ang pera? na kung naging magkano ka matapos kang mag-aral ng mahabang panahon? Sa ganitong pag-iisip, nawawala ang tunay na kahulugan ng talino’t tagumpay. Di lang tayo nabuhay para mag-aral tapos magtrabaho/ magnegosyo tapos gumastos nang gumastos tapos mamatay na lang. Marami pa tayong dapat magawa sa buhay gamit ang dunong na nakuha natin sa pag-aaral. Masasabi ba nating talagang matagumpay ang mga grumadweyt at yumaman pero sa masamang paraan naman? Sila ba ang may “natutunan” sa eskwelahan? ‘Wag nating hayaang mag-asam tayo ng kaalaman nang dahil lang sa pera. Hindi lang  tungkol sa pera kung bakit tayo nasa eskwela. Kapag pera ang nagiging dahilan natin, mamamatay nga talaga tayong tokwa ang ating utak.

         Isa ‘tong linya na napakinggan ko noong pinanood ko ang movie na Rocky. At tinuruan ako nito ng magandang bagay. BASAGIN ANG SARILING LIMITASYON. Sa pagkakapanuod ko sa bawat laban ni Rocky Balboa, madalas na siya ang unang nabubugbog. Tapos makakabawi siya sa mga susunod na rounds. Halos barag-barag na ang kaniyang mga pisngi pero patuloy lang siya sa laban at siya pa ang nananalo sa huli. Kung sa mga unang rounds pa lamang e umayaw na siya, magwawagi kaya siya? Malamang hindi. Kung hindi siya lumaban ng isa pa uling round, magwawagi kaya siya? Malamang hindi. Kung nilimitahan niya ang mga rounds na ilalaban niya, magwawagi kaya siya? Malamang hindi. Hinang hina ka man, pero kung may tapang ka pang lumaban, naniniwala ako na humahakbang ka na sa hagdanan ng tagumpay.           Kung pakiramdam natin e di na natin kaya pang umabante sa mga pagsubok sa buhay pero nagdecide pa rin tayo na humakbang, pinatutunayan natin na tayo ay LIMITLESS. Nagiging limitless tayo dahil limitless din ang Diyos natin! So take extra steps! If we take courage to do what we can, God is really able and willing to do what we can’t! Malay natin, next round e mapatumba natin ang kalaban? :)))

Galak, galit, takot, lungkot. Walang mali sa pagbibigay ng Diyos sa'tin ng mga emosyon. Ang mali lang e 'yung pagproseso natin ng mga 'to sa ilang mga sitwasyon. ... :) :P xP :D ;( ;) :( :'( xD

         Ang sagwa kapag may napagtatagumpayan kang mga bagay pero wala ka namang mabahaginan ng saya mong iyon kahit sa guni guni mo lang. Mabuti at binigyan tayo ni Lord ng kapwa. ‘Di tayo pupwedeng mamuhay nang walang kasama. Kaya kailangan natin ang isa’t isa. ‘Di mo masasabing tagumpay ang tagumpay kung wala ang presensya ng iyong kapwa.          Ang korni mabuhay para sa sarili lang natin gayong nilikha tayo para sa isa’t isa sa dapat na isang layunin. Ang korni.

         Ang sabi pa naman sa Bible, teach children the way they should go. Hindi the way we want them to go. At syempre, kasama na roon ang pag-unlad ng “bata” na walang negatibong paghadlang. Kung patuloy ang ganito at maraming ganito, e baka nililikha na natin ang susunod na henerasyon bilang lupon ng mga bopols?

         Limutin na ang mga hinanakit at kahihiyan sa lumipas na panahon. ‘Wag na ring problemahin pa ang mga ‘di kaproble-problema para sa kinabukasan. Ienjoy ang ngayon dahil regalo ‘to ng Lord sa atin. Kaya nga in english, PRESENT siya. :)))

Peace I leave with you; my peace I give you. I do not give to you as the world gives. Do not let your hearts be troubled and do not be afraid. - John 14:27 ... Peacefulness isn't just about being quiet, calm, and secured. It is more on the state of being with Jesus. :))))

         Si Lord hindi nagnenetworking pero may tanong Siya sa’tin. “Open-minded ka ba at gusto mong yumaman?”. :)))