𝑠𝑢𝑑𝑒

yolda bu kadar parçalandıktan sonra eve dönmenin bir anlamı kaldı mı artık

arkadaşlar bazı kavgalar çıkmak zorunda, bazı vedalar olmak zorunda, herkesi idare edemeyiz, herkesi biz kurtaramayız bazı insanlar geçmişe bırakılmak zorunda

dönüştüğün, büyümek için günler saydığın bu insan ne için? sevmen gereken tek kişiyi unutuyorsun, kendini nasıl sevmen gerektiğini unutuyorsun. sendin, bu uğurda her şeyini feda edecek yine sendin. kendin için.

Su değil yemek değil uyku değil ama sarılmakta ihtiyaç

plansız yapılan her şeye zaafım var

Herkes birine tutunabilirken, kimseye tutunamayacağımı fark ettim. Herkes birine bağlanırken, birinin de bana bağlanmayacağını fark ettim. Çok acı, değil mi? İnsan bir süre sonra alışıyor, merak etmeyin. Kimseye tutunamayacağımı fark ettiğim an, kendime tutundum. Her zamanki gibi... İnsanın; Allah'tan ve kendisinden başka kimsesi yok. Kendimden öğrendim...

Özetle; biri alışılmadık bir şey yapınca roman, sizi mutlu edince kahraman olmuyor. O sadece bir insan, normal insan. Başka anlamlar yükleme, çok sevdin evet ama gitti. Ayrıca her roman güzel sonla bitmez ve her karakterin hikayesi o nokta koyulunca son bulmaz. Hepsinin bir evreni var. Kahramanlar her zaman haklı korumaz, koruyamaz. Onlarında hataları olur. Yada kahraman diye nitelendirdiklerimiz bize iyi gelmez. Beni kurtardı diye nitelendirdiğimiz davranışı aslında bizi bataklığa sürüklemiştir, kim bilebilir? Demem o ki... Hikaye bitmedi arkadaşlar. Hikayemizde romanımızda sürüyor. Nokta atılmış olabilir ama o sadece bir bölümdü. Diğer bölüm başlıyor... Bunu unutmayın. Ama bu sefer hayatınıza aldığınız kahramanları iyi seçin. Sonra yaşayacağınız hikaye mutsuz sonla bitebiliyor.