insan en çok, uğruna kendini tükettiği insanların gözünde değersizleşince yoruluyor. ben de öyle yoruldum. kendimden verdikçe benden geriye daha az şey kaldı; her yetmeyişimde biraz daha sustum, biraz daha kayboldum. en sonunda bütün çabam yok sayıldı, kendimi yitirişimin yükü de omuzlarıma bırakıldı. ben ise görülmeyen savaşımın yasını, karanlığın sakladığı gözyaşlarıyla tuttum.










