﷽

Dolduğunda, düştüğünde oturup ağladıktan sonra iyi hisseden insanlara hayranım. Ben her düştüğümde ağlama annen görecek, okuldasın, sokaktasın insanlar bakacak "neyin var?" diye soracak deyip boğazımdaki yumruyla geziyorum. Ve bunu öyle çok yaptım öyle çok yapıyorum ki, artık ağlayamıyorum. İçimden atmayı, ağlamayı başaramıyorum. Bir yerlerimde kayboluyor ama alışıyorum, sonra kendime sarılıp uyuyorum. Hemencik geçiyor uyuyunca. Beni iyileştiren şeyleri keşfediyorum, günler ben yetişemeden geçiyor, akşam oluyor, sabah oluyor herkes ben daha onlara tutunamadan hayatımdan çıkıyor. Çok şey oluyor çok şey gidiyor ama ben kalıyorum. Kalmayı seviyorum, ve bu yüzden herkesten yarım kalıyorum.