GÖLGE

Bir fırtınada

Bulamaz kimse cesedini

Ne de dağılmış duygularını

Denizlerin de güzel

Denize düşen gözleri de kuşların

İnandım karanlığın serin serin

Uyutur erken ölenleri

İnandım bozkırların

Uzun eski sarışın bir çocukluk anısıdır

Terkedilenlerin uzun susuşlarıdır

İyileştirmez belki ama

Ferahlık verir yalnızlara

İnandım dünya ne güzelsin

Buza ve denize

Rüzgara tutunan ota

Çiçeğe ki ölecek gün dönmeden

Ayaklarında tozlu yollarla

Utanan gözlerinle

Ellerin bir dalı soyuyor

Kapımdasın

Eşikler ölüm gülü

Kuşlar paslı demirlerde düşünüyor uçmayı

Ağrılı buzlu nehirler

Katılaştı ufukta

Ağaçları çizemeden

Karardı dağ eteklerinde

Saçların toplu

Hırkan eski

Gözlerin eksik

Tırnakların kirli

Kapımdasın

Ellerin bir dalı soyarken

Eşiğim bir güle gebe

Ölümlü kara gül

Uykunun son saatindeyim

İhtiyacım yok artık mucizelere

Yanımda bir köpekle

Göreceğim tarlaların aydınlandığını

Kuşlar uçarken izi kalıyor

Sevginin omuzlarımda

Banklarda oturuyor ölmüş aşıklar

Irmaklarda donmuş göz yaşları

Otlar büyümüş acının huzurunda

İhtiyacın olsa keşke bana

Kırk yaşından evvel

Nasip dedikçe ihtiyarlar

Aydınlanıyor ahlat ağaçları

Işıldıyor alnım

Rüyalarımdan seninle uyanışlarımda

Seni bilmiyorlar

Sen de bilmiyorsun kimseyi

Bir rüyasın sadece

Biriktirdim ceplerim dolu

Bulur muyum bir patika kırlarda

Ve dönüş yolunda tahta kapılı ev

Işığı pencereden dökülen

Çay şarap biraz uyku

Rüzgar da var

Yağmur da biraz

Ceplerim dolu

Köşede kırık camlar

Köşede gözler

Hastalıklı sarı

Patikada leşler

İsten kararmış

Çürümüş bir ev

Acı su kurtlu ekmek

Göğüste bıçak

Fırtına

Geçip gitti zaman

Hepimiz hapsolduk

Gerçeğin soğuk ormanlarında

Masallar çürük elma

Ekşimiş su

Küflü mantar

Kurtlanmış ceset

Ölüm

Anılara yakılan ağıt

Ölüm

Gözlerimizi kaçırdığımız

Can çekişen hayvan

Karanlık bahçelerde

Kış gecelerinde

Hatırasızlığın renksiz üzüntüsünde

İşçi mahallelerinin

Gri ifadesizliğinde

 Gri kamyonet koyuna hızla çarptı. Belki koyun biraz acele etmişti, sürüsü henüz kenardayken yola çıkayazmıştı, belki kamyonet kenara fazla yakın gidiyordu, belki fazla hızlıydı... Koyun üç dört takla atıp hendeğin kenarına düştü. Eylül bitmek üzereydi, mevsim kışa dönmeden önceki son sıcak nefesiyle toprağı ısıtıyordu. Akşam güneşi arabanın ön camına vuruyor ve dünya yumuşak bir rüya tonuyla turuncu bir aydınlığın içinde parıldıyordu. Asfalt yolun iki yanındaki bozkır yeşil yeşil esniyor, ışığın içinde oynaşan gölgelerin ince örtüsünü üstüne çekmeye hazırlanıyordu. Kamyonet biraz ileride durdu, biz de yavaşladık. Şoförümüz “ Arabanın önüne çok hasar vermiştir” dedi. Koyun ağzını açıp açıp kapatıyordu. Çoban her gün yaşadığı bir olaya şahit oluyormuş gibi alışkanlığın verdiği ağırlıkla yürüdü, koyunu kürkünden tutup hendeğe ittirdi. Koyun tek ayağını öne uzatıp geri çekti, yan yatıyordu ve güzel siyah gözleri vardı. Güzel siyah gözlerinde akşam güneşi batıyordu. Yanımda oturan arkadaşım “Yazık” dedi “ Hemen kesmek lazım.“ Çoban kamyonetin kapısını açtı, konuşmaya başladılar, koyun doğrulmaya çalışıyordu. Güzel siyah gözlerini gerimizde bıraktık.

 Herkes kendinden bahsetmeye başladı, kalbim biraz daha kurudu. Yavaş yavaş şehre girdik. Camlarda güneş parlıyordu. İnsanlar caddeleri eziyor, birbirlerini omuzlamış sürüklüyor, lokantaların önünde köpekler güzel siyah gözleriyle bekleşiyor, trafik ışıkları kırmızıdan yeşile döndükçe birbirine eklemlenmiş arabalar aynı anda bir dev gibi homurdanarak harekete geçiyordu.

Yağmur bozuğu bahçede

Kurdum soframı

Boş sokaklar

Pazar sabahlarının

Eksik rüyalarında kaldı

Birbirini vurdu boyuna

Kovboylar ve eskiciler

Betonu da severdi

Kimsesiz çocuklar

Ve 15 yaşında

Çıkılacak yolculuklar

Şimdi sıkıntılı pazartesi sabahları

Ağzı rakı kokan memurlar

Gider fayans soğuğu dairelere

Bahçede bekler kadehler

Günlerce gecelerce

Kış bastırdı

Sayfalar eksik

Kediler de ölürse

Çocuklar büyürse

Kadehler kalkar ölüme

Ölüm ısırmış acılı ses

Uçar kayadan kayaya

Boğuk ürpertili

Ağulu aşk

Kadehlerden dökülen

Gözyaşı donmuş yapraklarında

Elleri kesik ağaçlar

Dalgaların deliliği

Döver döver döver

Taşları kıyıları

Dalgaların deliliği

Öldürür

Karanlığa büyüyen umutları

Ses etmeden geçip giden

Bıraktığın izler örtülü toprak

Ellerim ağaç ellerim ağaç

Yapraklar dökülür gözyaşlarımdan

Bıraktığın izler toprak

Ağulu öpüşlerin

Çiviler

Seni bulmak için

Çocukluğumla tek kale maç yaptım

Terledim cami avlusunda kafamı yıkadım

Ve ayaklarım sızlarken

Kırık bir kaldırımda dinlendim

Gece ne güzeldi

Geceye şarkılar söyledim

Üşüdüm eski bir kazak giyindim

Kahve bitmişti

Sallama çay içtim

Hep seninle tartıştım

Bilerek yenildim

Kedi garip garip izliyordu

Kediye durumu izah ettim

Parklara gittim

Su kenarlarına gittim

Seni bulmak için

Alış veriş merkezleri kapanmıştı

Barlar kalabalık ara sokaklar tenhaydı

Köpekler üzgün

Kediler sıskaydı

Ve gece ne güzeldi

Terk edilmiş birine göre

Neşeliydim

Sabah yumurta yerim diye düşündüm

Çevre yolunun kenarında yürüdüm

Üst geçitten kamyonları izledim

Sarhoş olmadım bu gece

Maç izleyip uyuya kalmadım

Son paramı iddaada kaybetmedim

Haritada şehirleri aradım

Eve gidip hemen yattım

Belki biraz üzüldüm

Bi bira içtim

Öleceğim aklıma geldi

Rahatladım

Pencereyi açtım ismini bağırdım

Gölgesi gölgeme karıştı

Ayçiçeklerinin kafası karıştı

Kediler gölgelere saklandı

Samanyolu üstümüze yakıştı

Zaman duralı çok oldu

Unuttum bir yerde uyanmayı

Alnımda serin bir duayı

Unuttum nasıl sevilirdi sabahlar

Sabahlar içinde sesini duymayalı çok oldu

Kör günlere şiirler yazılır

Akşamları umut satan dilenci

Toprakta büyüyen uykuyu

Hiçlik ekinlerine doyurdum

Doğmamış ruhları

Elimi göğsüme daldırdım

Sağdım kanserli yalnızlığı

Suları unuttum

Yıldız dokunmuş ovaları

Durdum kendi karanlığımın gölgesinde

Yollar açık

Güneşi sırtıma vurdum

Sular aydınlık

....

Her şey bir çuvalda artık

Birkaç parça kıyafet biraz ekmek

Ne diye yaşıyoruz bu yerde

Bir gün öleceksek

....

Saçım tozlu, dağınık

Ayakkabılarım eski

İhtiyacım kalmadı size

Eş, dost, sevgili

.....

Yorulmak, düşmek, kalkmak

Hepsine değer

Yaşamak bir güne sığar