Hike Like.me

Ta podróż się skończyła. Chciałbym błądzić jeszcze długie tygodnie, przedłużyć wizę w Wietnamie lub Birmie. Stąpać po odległych miejscach i wieczorami padać wraz ze słońcem na swoją nowoczesną karimatę. Chciałbym nauczyć sie chińskiego by przełamać te milczące rozmowy i zrozumieć dlaczego oni nie pozwalają mi dziękować i nazywaja mnie przyjacielem. Jest mi smutno, że czas tak goni. Dwa pieprzone…

Trzydzieści jeden przystanków autobusem 4-22. Wcześniej metro numer trzy z przesiadką na linię dwa. Kolejny autobus i przystanków piętnaście. Pięć kilometrów z buta do miejsca, które sobie wymyśliłem. Kolejne dwa kilometry weryfikacji rzeczywistości. Wspinaczka na podniebną autostradę. Złe miejsce. Kolejne dwa kilometry poboczem niszcząc kosmki narządu słuchu w lewym uchu. Dwie lub trzy godziny…

Nie działają znane mi języki, nie działają migi. Zdziwiony wychodzę z kolejnego warsztatu samochodowego lub sklepu odprowadzany równie zdziwionym spojrzeniem właściciela. Nie działa mój zmysł wzroku ponieważ przyzwyczajony do Europy wszędzie widzę restaurację z chińskim jedzeniem. Nie działa fejsbuk, google i nie działa GPS. Za to działają linijki. Jest równo i przejrzyście. W miasteczkach cicho…

Mam dość! Wyjeżdżam do Chin! Burze i ekstremalnie zimne dni zapowiadały koniec mojej mongolskiej przygody. Ogromne różnice temperatur, brak możliwości zrobienia prania lub przymusowa kąpiel w lodowatym deszczu mnie zwyciężyły. Ale od początku… " data-medium-file="" data-large-file="" src="http://hikelike.me/wp-content/uploads/2017/08/DSCF7986.jpg" class="wp-image-215 alignnone size-full"> "…

Mongolia. Państwo nomadów w Toyocie Land Cruser i bezdroży stawiajacych opór kopytom mechanicznym. Państwo niechcianych dzieci biegajacych po ulicach i psów krzyczących nocami. Państwo zbyt ciasne dla Czyngishana i zbyt archaiczne obecnie by znaczyć cokolwiek dla kogokolwiek. Piszę o tym co widzę bo jeszcze nic nie czuję… Powiedziałem sobie, że wstanę z łóżka tego dnia i wyjdę z szarego miasta.…

Mam na imię Mikołaj i piję wódę. Tak powinienem rozpocząć podsumowanie Rosyjskiej wędrówki. Chociaż niezbyt lubię chlać to czułem się jak gość, oczekiwany i ważny. Zapraszany do małej kuchni by zasiąść za jeszcze mniejszym stolikiem przysuniętym do ściany i lodówki z braku miejsca. Chleb, pomidory, ogórek, ser, wszystko na co tylko było stać gospodarza stawało się zakąską. Nie można powiedzieć…

Wystrzeliłem z Nowosybirska jak na skrzydłach. Ciekawy i oczekujący każdego kolejnego zaułka świata. Dojechałem jednym stopem nad Bajkał. Chodź nadal pokornie wchodze na drogę, tysiąc kilometrów nie robi na mnie już takiego wrażenia. W Irkucku malowałem ściany, kładłem podłogi i wierciłem otwory na rury z wodą. Właściciele hostelu zabrali mnie jednego dnia na zwiedzanie. Szybko zrozumieli, że…

Kolejny tydzień tułaczki w niekończącej się Rosji. Zacznę od końca ponieważ bliżej mi już do ryb w jeziorze dzikiej tajgi niż do minionych kroków przy Petersburskich mostach. Leżąc w namiocie nie mogę uwierzyć, że dzieli mnie od was prawie 6000 kilometrów. Pana Włodzimierza poznałem kilka godzin drogi od Nowosybirska. Ten słusznej postury były mołdawski żołnierz od razu zaprosił mnie na tak zwaną…

Już przed wyjazdem w podróż napisałem kilka ogłoszeń publicznych na couchsurfing.org by mieć towarzystwo w Petersburgu. Ogrom ludzi, chcących marnować wiele godzin dla przypadkowego podroznika z Polski i pokazać miasto całkowicie mnie zaskoczył. Prawie 20 osób!! Przecież ruski z karabinami chodzą i niedźwiedziami na smyczy! Dlaczego jest zupelnie odwrotnie? Przemierzając kolejne kilometry…

Po przedostaniu się na koniec pierwszego rosyjskiego miasta, zamiast złapać stopa to złapał mnie strach z powodu braku internetu. Perwszy symptom odstawienny nałogowca. Nie dla tego, że brak mi wiedzy na temat tego gdzie jestem i jak wezwać pomoc a raczej był to głód informacji! Wyobrazcie sobie, że instynkt przetrwania został zastąpiony wszechogarniającą potrzebą konsumowania treści. W mojej…

Ach ta samotność sobie myślę, czy to tak bedaie trwać przez sto dni??!! Dlaczego ja w ogóle wyjechałem i co robi 27-letni koleś na drodze z wielkim plecakiem?! Wtedy zlapalem pierwszego stopa. Lekko skacowany po obronie magisterki i ośmiuset godzinach jazdy z nieprzestającymi gadać paniami w autobusie relacji Gdańsk-Suwałki. Stanisław, bo tak sie nazywał mój pierwszy anioł stróż, był wspaniałym…