Pamiętnik od jakiegoś czasu

Nagle zrobiło mi się źle. Strasznie słabo. Bolało mnie w środku, tak na duszy.

„Kiedy mama się pyta co się dzieje, odpowiadam, że jestem zmęczony, bo nie mam serca powiedzieć kobiecie, która dała mi życie, że już go nie chce.”

“ Rozstanie z nim nie przyszło nagle, niespodziewanie. Oboje wiedzieliśmy, że ten dzień kiedyś nadejdzie. Istniały sprawy, których nie potrafiliśmy wspólnie ułożyć, przeszkody których nie mogliśmy pokonać. On miał swoje życie, ja swoje- oba ani trochę idealne, ale poukładane. Żadne z nas nie mogło dłużej trwać w zawieszeniu między prawdziwym życiem, a utopią, którą sobie wymarzyliśmy. Rozstaliśmy się w spokoju, zupełnie pogodzeni z myślą, że nasz czas dobiegł końca. Dziś, wpadając na niego przypadkiem, żałuję że nie dostaliśmy jeszcze kilku lat, dni, albo chociaż godzin. Wtedy wydawało mi się, że nie mam nic więcej do powiedzenia. Dzis wiem, że nie zdążyłam powiedzieć mu wszystkiego. Czasu spędzonego z ukochaną osobą nigdy nie jest za wiele. Zawsze jest go za mało. Dziś żałuję, że nie poprosiłam o jeszcze jedna rozmowę, jeszcze jeden uśmiech, jeszcze jeden uścisk dłoni- o jeszcze jedną szansę. ”