‏‏‎‏‏‎ ‏‏‎‏‏‎ ‏‏‎‏‏‎ ‏‏

Olmam gereken yerden çok uzaktayım, belki de yoruldum, bilmiyorum öyle karışık, öyle yabancıyım ki, bu aralar kendime bile gelemiyorum.

İnsan insana düğüm değil, çözüm olmalı. insan insana yokuş değil, yol olmalı. insan insana yük değil, yoldaş olmalı. insan insana dert değil, derman olmalı. velhâsıl kelam; insan insana iyi gelmeli iyi gelmeyecekse, hiç gelmemeli.

O kadar doluydu ki içim o akşam düşünmeye kalkarken bir vazo kırdım aklımda kırıkları kalbime battı bende oturdum ağladım.

çünkü yürekleri acıyan kadınlar ağlamazlarsa, ölürler.

Buz gibi biri oldum, his bırakmadılar çok kişiden uzaklaştım ve böylesi daha iyi

İyiyim ama düşünürsem ağlarım.

çok sabrederim, çok affederim ama bir defa soğurum ve biter.

İnsanı hayat yormaz insanı insan yorar, kırar, harcar, kandırır, aldatır, kullanır ve atar.

ağladığında gözyaşlarını silmeye takatin yok ama yine de tüm dünyaya gülümsüyorsun.

Her gece daha yorgun her sabah daha kırgın

hayatta en büyük pişmanlığım, yanlış insanlara iyi davranmış olmam.