İçime işleyen acıyı size değil,bir suya bırakmayı öğrendim.Dal olmaktan vazgeçeli çok oldu bu yüzden ne bir ağacım var bana beden ne de çiçek açacak benden

Boynunda bir yer vardır, ben bilirim  Ne zaman oradan öpsem,  Değişir gözlerinin rengi  Yanar dudakların, terler avuçların  Dökülür kapkara aydınlık gibi  Omuzlarına saçların  Gitgide artar kalbinin vuruşları  Bir musiki halinde dünyamı doldurur  Ansızın bütün sesler kesilir  Zaman durur  Bir baş dönmesi başlar o en yükseklerde  Her gün seninle yeniden var oluruz  Eriyip kaybolduğumuz yerde… Ümit Yaşar Oğuzcan

Kimi kendime sığınak bildiysem yüküme yük kattı yalnızca. İnsan, insana liman olmuyormuş. İnsan, insana ancak koca bir boşluk.

“Veda en çok sizin ona son dokunuşunuz ile başkasının ona ilk dokunuşu arasındadır.”

“Sizi üzmek istemedikleri için öldürecekler, tıpkı yaralı atları vurdukları gibi.”

Hatıra diye sakladığın şeyler gözünde yavaş yavaş çöpe dönüşünce anlarsın kalp soğuyan bir şeydir sonra yine anlarsın soğukta acıtır

Herkese yetip bana kalmadığın günleri sakın unutma