Probis

“Canın yanmış, gülümsemişsin. Kimse anlamamış.”

Gecenin karanlığında gizlenen mavi bir bulut düşünün.Onu göremezsiniz.. Orada sadece siyah bulutlar vardır ve benim o maviliği görmemi bekliyorsunuz.

"İfade edemediğim bir eksiklik duygusu var içimde.Sanki her şey daha farklı olabilirdi.."

Bir şeylerden kaçar gibisin.Soluk soluğa ama hiçbir şey anlatmayacağına yemin etmiş gibi sakinsin.Gitmek istediğin belli bir yer yok ama kalmak istemediğinden eminsin.Sadece biraz olsun herkesin ve her şeyin susmasını istemişsin.Kendini duyabilmek için..

Konuşulmayan acı, kalbi parçalar..

Beğendiğim bütün yazılar karanlığı anlatıyor, sanki bilerek bu hüzünün içine dalmış gibiyim. Karanlığın içindeyim kafamda dönen düşüncelerin çakmak olası gelmiyor sanki. O kadar karanlık bir odadayım ki aynada gördüğüm silüet ben miyim fark edemiyorum.Sessizim bugün.. siz aldanmayın sadece bugün dediğime. Gece mi çok karanlık yoksa sokak ışıkları mı sönükleşiyor. Direnemiyorlar karanlığa bir tutam turuncumsu aydınlık.. gökyüzündeki yıldızlar bile yetemiyorken bu karanlığa bir sokak lambası mı bozacak bu siyahlığı.. sahi bir gün dışarısı aydınlansa bile benim odama da ışık gelir mi? Unutmuşum..

"Bir kelebeğin canını yaktığında, ertesi gün özür dileyemezsin.."

Evrenin bir başka sırrı. Bazen acı nereden geldiği belli olmayan bir fırtına gibiydi. Berrak bir yaz sabahı sağanakla bitebiliyordu. Şimşekler ve gök gürültüleriyle..

"Yıkılmak bir binaya mahsus değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümleyle yıkıldığını gördüm ben."

"İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de"

“Ne içimdeki sokaklara sığabildim ne de dışarıdaki dünyaya..”

“Belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla..”

“Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?”