Shareables

"Voordat we met de ontwikkeling van het gebied aan de slag kunnen moeten we een aantal stappen zetten. Zo is het onder meer nodig om bestemmingsplannen te wijzigen en zijn we verplicht om de effecten van de plannen op het milieu onderzoeken. Dit zijn langdurige procedures, waar we zo snel mogelijk mee willen beginnen. De ontwikkeling van een dergelijk gebied duurt al gauw een jaar of twintig. Op wat kortere termijn gaan we onderzoeken of de huidige initiatieven en plannen haalbaar zijn en wat deze gaan kosten.”

https://www.amsterdam.nl/actueel/nieuws/schinkelkwartier

Something popped up yesterday while listening to a story about sustainable area development. I thought, what if we want to move from subjective appreciation of how an area looks like to a more objective number (e.g. between 0 and 1).

I imagine you can train an AI to do these appreciations if you train it long enough using real data from people evaluating pictures from streets and urban areas (if the context you want to make a model to quantify urban neighbourhoods). If you let people evaluate 1000s of pictures (placing them side by side like Mark Zuckerbergs original Facemash approach).

If you take these two pictures for instance

and

Then I guess most people would appreciate the lush green park-like walking path over the street fully parked with cars. Repeat this a couple of times and you can get an algorithm that can do the appreciation and can give a value to different elements and components constitute a neighborhood (or other contexts).

How to apply circular principles to the built environment? Brand’s typology offers a good starting point; it’s an approach I was introduced to by DOOR Architects recently. Here explained in a long post on Medium by Stanislas Chaillou:

His vision is clear: buildings are living organism that adapt, evolve and change. More precisely, Brand isolates the “shearing layers”, and groups them into batches of elements: Stuff, Space Plan, Services, Skin, Structure, Site. Each group has its own life cycle, constraints, properties and should be treated as such. If the 21-st century might be the place and time for true space flexibility, achieving such a challenge translates into activating each layer of Brand’s diagram. For any given type of program, understanding the extent of each layer’s flexibility, while insuring the overall consistence of the building’s metabolism is crucial.

I tweeted this yesterday;

.@foamspace the future alibi-tool :) 🔻🔺

I can imagine a Black Mirror episode where ppl with a criminal record (to call them criminals may be a bit too harsh in some cases, after all we're talking a dystopian future) are forcibly chipped with the FOAM geolocation unit to validate their alibi when they're considered suspect in a future criminal case. In the dystopian future, the individual criminal is not owner of its data, and police can directly single out a few suspects that were in the area at the moment of offense...

Or in a less dystopian future, the individual is still owner of the data, and can use it to demonstrate his or her innocence in court.

I’m preparing a proposal for an autonomous bio-digester to turn biological waste (mostly unsold fruits and vegetables + orange peels) into gas and then electricity. Another residue is compost. In the proposal, I’m not going to focus too much on autonomous systems, it may be interpreted as too far-fetched, and besides, it’s not a crucial element (the project can be successful without it).

However, it’s interesting to think about the role autonomous machines can have in the future, and why not design one to find out?

Here a few examples, they are still very scarce. But I think and hope more examples will emerge over the coming years.

Self-monitoring plants - a project by Accenture’s lab Mobgen - https://medium.com/mobgen/plants-learn-to-speak-because-money-talks-291db4b116df

Self-monitoring forests - #terra0 - this project is exploring new concepts of ownership and maintenance of ecosystems by focusing on developing systems for automated sustainable and resilient forestry - e.g. the forest monitors its own health and capacity to sell wood, and engages in economic transactions through tokenization of natural resources - http://terra0.org

Autonomous bitcoin coffee-machine - Bitbarista is a project that explores the concept of decentralized autonomous organisations by incorporating the purchasing of coffee beans into its own logic: coffee buyers (paying with Bitcoin) make decisions about the sourcing of future batches of coffee beans, thereby confronting them with ethical choices - https://www.raspberrypi.org/blog/bitbarista/

Net afgerond: CirkelMarkt, het project om de eerste circulaire markt van Amsterdam te realiseren. En???? --- Moeilijk! Maar niet onmogelijk. Maar dit is niet een oppervlakkig probleem, dus instituties moeten ook mee veranderen.

Rapport op aanvraag (en hier de Factsheet)

I had a conversation with a friend who's into blockchain and my wife and his wife on a wedding last weekend. My friend told my wife about the potential of smart contracts, e.g. when you give out assistance benefits to someone who has an eating or disorder or alcohol addiction, that the funds can only be spent on non-alcoholic or healthy stuff.

My wife commented that this seems very nice, but that it clearly can be used for evil as well. Evilcorp paying out its employees in ‘smart’ evilcoins to be spent solely in Evilcorp’s companies. Or a ‘smart’ house-lock in the blockchain that locks you out when your Sesame Credit drops below a certain level (a real-life Black Mirror scenario).

If smart contracts in the blockchain are capable to do anything, it’s creating a framework for establishing conditions to make people behave in a certain manner. If at all, they can severely harm people’s individual freedoms. They can do much more, but clearly we should be aware of the threats these technologies pose just as we should try to make use of them for good.

According to this article on CoinDesk, we’re still far away from such futures and that at least smart contracts will not be able to deliver this kind of automation.

Problem with smart contracts is that a THEN statement only gets initialised if the entire blockchain gets consensus (about the IF). Often, the idea is that external data triggers an action. Getting consensus on external data is difficult.

So, what’s the workaround? Actually, it’s rather simple. Instead of a smart contract initiating the retrieval of external data, one or more trusted parties ("oracles") creates a transaction which embeds that data in the chain. Every node will have an identical copy of this data, so it can be safely used in a smart contract computation.

This, however, introduces a trusted layer (the oracle) into the blockchain, which defeats the idea of complete decentralisation that appeals to so many. 

Gisteren was er een erg interessante avond in Pakhuis de Zwijger over plastic, afval, vervuiling en natuurlijk manieren om op een duurzame manier te leven. Het was georganiseerd en gemodereerd door de flamboyante journalist Bahram Saghedi, die gedurende 1000 dagen zijn plastic afval verzameld had.

Uit de verschillende leuke sessies, koos ik voor een groepsgesprek met onderzoeker en activist Prof. Hans van Weenen. Dat was een goede keuze, want ik heb wat nieuws geleerd... Allereerst wat hij zegt over echte versus schijnoplossingen (voor het plastic afval - met name in de oceanen):

Schijnoplossingen zijn die oplossingen die alleen op het oog leuk zijn, zoals samen het strand opruimen en zelfs de Ocean Cleanup van Boyan Slat. De oceanen zijn zo ontzettend groot, dat een dergelijk initiatief echt maar fractioneel iets kan oplossen. Het plastic wat er nu in de oceaan ligt, zal nooit (lees: NOOIT) meer weggaan: bacteriën kunnen de plastic moleculen (nano-plastic) gewoonweg niet afbreken.

Echte oplossingen zijn onder meer i) regelgeving (zoals inmiddels gebeurt op het verbieden van nutteloze plastic nano-particles in cosmetica en ook tandpasta > geen nut en uiterst schadelijk); ii) het standaardiseren van plastics en verpakkingen, zodat het makkelijker hergebruikt kunnen worden (er zijn 400 soorten plastics, en nog eens 40.000 verschillende soorten hulpstoffen om het plastic bepaalde kleur, glans, etc. te geven); iii) Recycling (jawel, de PET flessen); en heel erg belangrijk: iv) Het ontwerpen van producten vanuit een levenscyclus-visie (je bent een slechte ontwerper als je een wegwerp-product ontwerpt) - bijvoorbeeld door plastics te ontwerpen die afbreekbaar zijn in zee.

Nog wat andere weetjes:

Er wordt per jaar zo’n 315 miljoen ton plastic per jaar geproduceerd;

We zijn al 50 jaar bezig met het verbod op ‘micro-beads’ - die nutteloze plastic toevoegingen aan shampoo, cosmetica, en tandpasta’s en andere producten - uiteraard door effectief lobby-werk van de industrie. In de USA is het helemaal nog niet van de grond gekomen;

Plastic pollution is met name een probleem in ontwikkelingslanden, waar zowel de cultuur niet is ingericht op afval (goed verwerken) en vaak de juiste infrastructuur ontbreekt. Afvalhopen worden vaak expres naast rivieren geplaatst met de hoop dat bij de volgende stortbui weer een lading meedrijft richting de zee (weg is weg). Het is ook een voorbeeld van een Westerse technologie die een prachtige circulaire cultuur om zeep heeft geholpen. Zo was Hans vaak in Benin, en zag daar hoe oorspronkelijke verpakkingen (organisch bladmateriaal) vervangen werd door goedkoop plastic van buurland Nigeria (olierijk land en dus veel plastic productie). De oorspronkelijke cultuur verdween, met professionele verpakkers (het was een ambacht), en een traditie om vooral eten te kopen met verpakking (lees: bladeren) uit het dorp of gebied van herkomst (lokale economie steunen), en de smaak (de smaakstoffen in het blad trok vaak in het eten, waardoor het een extra lekkere smaak kreeg). 

Bio-plastic is bijna nooit afbreekbaar in de natuur en zelfs oceaan. De chemische verbinding van bijvoorbeeld bio-ethyleen is identiek aan regulier aardolie-plastic, en dus net zo schadelijk als het in de natuur terecht komt. Het enige verschil zit m dus in de herkomst.

Plastics are forever - plastic in de natuur kan niet worden afgebroken. Punt. Het is werkelijk buitenaards materiaal.

Met name het besef dat ik zelf, wanneer ik bijvoorbeeld aan mijn Afval Lab ideeën zit te werken, me niet moet focussen op schijnoplossingen.

My second proposition dealt with the engrained culture of grading within education, even non-formal education.

During reAct, students often asked teachers to be graded, or whether certain activities were to be graded. This, obviously, went against the core idea of reAct, which was developed to allow students to develop intrinsic motivation to learn, rather than be motivated extrinsically, for example by grades. Grading, and more generally: formal education, seemed to appeal to students, in particular those who were struggling with the autonomy and relative freedom in pursuing their personal project. In some of the pilots with students with a migrant background, it was suggested by teachers that those coming from very formal educational cultures were even more inclined to stick to a more traditional notion of education, contrary to what reAct entailed.