BONANG'S MONDE

Dear Trabaho at sa nagbibigay ng Trabaho na dapat sila ang Tumatrabaho,

Kailan ka pa ba mauubos? Yung tipong isang araw lang na oras sa personal ko na buhay. No moments like: Yung kakain ako ng lunch, isang kamay sa kutsara, ang kabilang palad na sa mouse. Yung nagtuturo ka sa klase tapos maraming nakabalandrang paperworks sa table na nasa harap mo na kailangan mo na ding tapusin agad-agad. Pati home time mo na sana tapos me magcha-chat, me magtetext, me tatawag na kailangan na ang report ASAP. Yung sa pagtulog mo sa gabi, magigising ka ng dis-oras kasi papasok sa isip mo ang SIP, LIS, EBEIS, DLL at di kana makatutulog ulit kasi gagawin mo na lang at deadline sa susunod na araw..

At kailan pa kaya ako makakarinig ng kahit maikling TY kesa revisions, blaming notes, reklamo at kung anu-ano pa. Oo, tauhan ako ng gobyerno pero sana maisip naman ng nasa taas na hindi ako personal clerk nila o aliping sagigilid na anytime kailang sundin ang utos nila kasi superior sila. Kahit isang araw na leave sa ilang taon na halos nagkayod-kalabaw ka eh hindi maibigay, di ka naman magliliwaliw; irerecharge mo lang ang pagod mo nang sistema.

Utang na loob, sa dinami-dami ng nagawa ko para sa inyo, paninira at pangmamaliit pa ang makukuha kong kapalit. Hindi ako nang-ambisyon ng isang bagay na hindi ko pinagpawisan o pinag-isipan. Lahat ng mga bagay na tinatamasa ko, if my memory serves me right, e me kaakibat na sakripisyo kung hindi man sa tulong ng mga tao na nagtitwala sa kakayahan ko at nagmamahal sa akin ng tunay. At ang masaklap pa sa inyo, naninira kayo ng isang magandang relasyon ng magkaibigan dahil sa mga kahibangan nyo.