26.11.2019

Zabijanie dla pokoju jest jak pieprzenie się dla cnoty.

“Nie znałem siebie i pewnie nigdy nie będę znał. Coś się we mnie ciągle miotało, czegoś chciałem, a nie wiedziałem czego, najgłupsza rzecz, a wyprowadzała mnie z równowagi, pragnąłem się do czegoś przywiązać, a wszystko odpychałem. Ogarniała mnie bez powodu wściekłość, a za chwilę próbowałem daremnie zrozumieć, dlaczego. A wszystkie tęsknoty, jakie mnie nachodziły, wydawały mi się tęsknotami nienawidzącymi. I nie świata, ludzi, życia, lecz samego siebie.”

“Potrzeba mi trochę pieniędzy. Trochę więcej spokoju i wolnego czasu. Trochę więcej radości i bliskości. Mam trochę za dużo na głowie. Trochę za bardzo jestem zmęczony. Trochę zbyt samotny i znudzony. I nie mam nawet trochę chęci, by dalej tak żyć.”

“I co ja mam powiedzieć? Jest beznadziejnie. Dni zlewają mi się w jedną całość. Nic mi się nie chce, po prostu nie mam energii. Jest źle. Bardzo źle.”

“Przeżyłam tyle lat, tyle przyjaźni, które miały trwać na zawsze, że śmieję się z ludzi, którzy uważają, że coś może trwać i trwać. Prawda jest taka, że wszystko mija, młodość, szczęście, miłość, przyjaźń. Jak nie ty zawinisz to oni, tylko widzisz wnusiu, jedni pozbierają się w miesiąc i będą mieli nowych przyjaciół, a niektórzy tak jak ty, będą jeździć po szpitalach, płakać po nocach i stracą ochotę do życia. To jedna z rzeczy, które różnią ludzi.”

“Other people are not medicine.”

Każdy ma w życiu osobę, która nieważne ile czasu minie ile rzeczy się stanie na świecie zawsze będzie miała jakiś kawałek w jego sercu choćby świat się walił. I może jej nie być tydzień miesiąc rok i możesz o niej nie myśleć ale wystarczy, że się pojawi na nowo w twoim życiu i nagle wszystko wraca, każde drobne uczucie, wspomnienie.

A Ty? Czy Ty potrafisz wysłuchać historii człowieka bez ani jednej myśli, która by go zaczęła oceniać?