Ben şanslıydım.
Beni ‘gören’ bir öğretmenim vardı.
Meraklarımın ve yapabileceklerimin farkındaydı.
İçimdeki tutkunun farkındaydı.
Okurdum ve yazardım ben. Anlatırdım içimdekini. Tutamadan.
O bunu bilirdi.
Bilirdim.
Yıllar geçti ben onu dinlemedim ya da dinleyemedim. Çocukluğumun aksine kendi olabilmekten, kendini aramaktan, kendini görebilmekten çok uzaktı gençlik halim.
Mühendis olacağımı öğrendiğinde çok şaşırmıştı benim gönlü güzel öğretmenim.
Biliyordu çünkü ben ‘o’ değildim.
Ben şanslıydım.
Çocukluğumda beni farkeden biri vardı.
Yapabileceğime inanan bir öğretmenim.
Beni dinleyen, her adımımı izleyen, aslında kim olduğumu gören. Yol gösteren, üzerine giden ve vazgeçmeyen.
Ben şanslıydım.
Bugün Öğretmenimi hatırlamak için sadece bir bahane.
Çünkü ben yazmak için bilgisayarın başına her oturduğumda, onu anıyorum.
Anlatmaya her davrandığımda onu aklımdan geçiriyorum.
Okumak için elime kitap aldığımda onun bana ilk kitap verişini hatırlıyorum. Okumaya çalışırken duyduğum heyecanı ve tutkuyu.
Ben onun, herkesin aksine, benim bu tutkularımın değerli olduğunu düşündüğünü ve beni desteklediğini hiç unutmuyorum. Ben bugün biraz da onun sayesinde yazıyorum.
Öğretmen yalnız okulda olmaz.
Bugün, öğretmenler günü vesilesi ile her çocuğun onu görebilen bir hayat öğretmeni olmasını yürekten diliyorum.
Bir çocuğa tek bir kişinin inanması bile o çocuğun gözlerini ışıldatır, çocuğu kendine inandırır. Buna yürekten inanıyorum.
Bir çocuğun kalbine dokunan, bilmeden bile olsa elinden tutan herkesi bugün tebrik ediyorum.
O güzel insanların her günü mutlu, öğretmenler günü kutlu olsun.
areudirty
theartofmadeline
turnnoffyourmind
vaporwave
blakekathryn
kianamaiart
izzy806
