Ev, insanın aitlik hissettiği, yola çıkıp da geri dönse bile o hissi kaybetmediği yerdir.

İnzivaya çekilip insanlardan kaçmak istiyorum.

Ev neresi? Bu soru zihnimde yankılanırken, içimde derin bir boşluk hissediyorum bazen. Ev, benim için bir zamanlar huzur ve mutluluğun yuvasıydı; şimdi ise yalnızlığın soğuk gölgesine bürünmüş bir mekân. Kapısından içeri adım attığımda beni karşılayan sessizlik ve boşluk, dış dünyanın karmaşasından kaçış değil, ruhuma işleyen bir ıssızlık gibi. Anılarımın canlılığı solmuş, sevdiklerimin sesleri artık uzak ve silik. O sıcaklık ve güven duygusu yerini soğuk bir yabancılığa bırakmış. İçimi ısıtan o aidiyet hissi kaybolmuş ve yeniden bulmak imkânsız gibi geliyor. "Ev neresi?" diye kendime sorduğumda cevabım, içimdeki boşlukta kaybolan ve bir türlü dolduramadığım o eski sıcaklığı arayış oluyor. Ev, bazen kalbimin en kuytusunda bile bulamadığım, geçmişin gölgeleri arasında yitip gitmiş bir yer gibi geliyor.

Herkesin fırça darbesiyle bir tabloya dönüşüyorsun, ama aslında kendi resmini hiç çizemiyorsun.

Neden bugünü yaşamıyorsun? Ya mazidesin ya istikbaldesin.

'sanmak' insanı ziyan eder, konu ne olursa olsun.

hiçbir yere taşmıyorum, kendime sızıyorum yalnız. ben dediğim koskocaman bir oyuk.