tek isteğim birinin gözlerinin içine bakınca yorulduğumu anlasın ve hiçbir şey sormadan sadece sarılsın.

ilk halin olsaydı beni son halinden korurdu.

ben sadece bana özel olan şeylerden hoşlanırım.

“İyiyim desem inanır, o kadar haberi yok benden.”

birini tüm kusurlarıyla sevebiliyorken birinin beni sevmesi için kusursuz olmam gerekiyormuş gibi hissediyorum

Bir noktada bir şeyleri degiştiremezsem yok ederim

hâlâ umutla yürüyebileceğim bir yol kaldı mı bilmiyorum müzeyyen. gerçi dizinde dermanı olmayan yolu ne yapsın, umudu ne yapsın.

mutlu olmak burjuva işidir, bizim heveslerimiz genelde kursağımızda kalır.

kosullar ne olursa olsun yaninizda olacagini bildiginiz ve yaninda olduğunuz birilerine sahip olmak cok degerli bi sey, sahip olmamaksa daha değerli biseydir çünkü yaşam insana hayattaki en büyük dayanağın yine kendisi olduğunu gosterir

Heralde dışardan bakılınca benim derdim bana yetmiyormuş gibi görünüyor