Artık dermanım yok. Bomboş hissediyorum.

Kaderi ben yazdım, kalemi tanrıdan çaldım. Son sayfada ahımdan geberiyorsun.

İstediğin kadar delirebilirsin, hikayenin sonunda gömleğini giyip kızımızla seni uyandırmaya geleceğim.

Bir gün ölürsem ağlamaya bile hakkın yok baba.

O zamanlar hâlâ bir umudum vardı. Bedeli karşılığında mutlu olabileceğimi düşünüyordum. Ancak büyüdüm artık. Dünyayı versem Tanrı'ya, damlasını vermez bana.

İstemsizce soğudum, istemsizce katılaştım.

Çok şey gördüm, yüzüstü gömün beni.

Dediler ki; Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur. Dedim ki; Gönüle giren, gözden ırak olsa ne olur.

Sek düşün beni kimseyle karıştırmadan.

İnsanlar tarafından hak etmediğim onlarca söz işittim çoğu kez, nasıl bu kadar anlaşılamaz olabilirsin diye kendimi sorguladığım her anda içimde büyük bir mücadele verdim fakat sonra fark ettim ki, insanlar baktıkları açılarla görürler ve zihinlerinde yer edinmiş tabularla anladıklarını sanırlarmış. Hepsinden arınmayı tercih ettim böylelikle, çünkü bu hayat benim. Bu yol benim, bu zorluklar benim, bu yaşantılar benim, bu hayata dair her şey benim. Beni ben kadar anlayabilecek biri olamaz ve böyle bir beklenti içinde de değilim.Anlatırım, anlamaz. Hadi bir kez daha anlatayım. Anlamak istemiyor musun? O hâlde güle güle. Arının arkadaşlar arının, bu hayat sizin.

Annem bir gün ağlayarak dedi ki: bir evde kız çocuğu doğunca dört duvar ağlarmış, senin çok çekeceğin vardı ona yandım hep. Sen doğduğunda bütün duvar üzerimize yıkıldı kızım.