quand je danse, je danse

Так атрымалася, што, едучы ва Ўкраіну, у нас цяпер не ўзьнікае сумневаў, куды мы едзем. Я маю на ўвазе “на” або “ў”. Унівэрсытэт дапамог вызначчыцца. Але галаву займаюць безумоўна больш маштабныя і цяжкія на знаходжаньне адказу пытаньні, напрыклад, карупцыя. Карупцыя - гэта калі за грошы можна стаць больш роўным, чым астатнія.

Едучы ва Ўкраіну, як бы становісься крышачку экспэртам і можаш дазволіць сабе правесьці незалежную аналітыку. І яна была абсалютна несуцяшальнай. Аказалася, новая ўкраінская ўлада, пры ўсёй у яе веры і аптымізьме, не нашмат лепшая за папярэднюю, скінутую кроўю і потам. Крадзежы ня проста ёсьць, іх становіцца ўсё больш, пры тым гэтыя ж змагары з карупцыяй так адчайна заяўляюць аб сваёй няспыннай зь ёй барацьбе. Крывадушнікі! У нас у Беларусі так ня будзе. Таму што мы не такія, мы не даем.

Хутка перасекшы беларускую мяжу, у гэтых даволі спрэчных думках, мы пад’ехалі да мяжы нашых суседзяў. На нашае зьдзіўленьне, чарга была на гадзіны тры… Зараз 11 гадзін, да Кіева ехаць яшчэ 6 гадзін, канечне, ня ўлічваючы прастой у чарзе. Дапамаглі веды па матэматыцы: у такой абстаноўцы мы прыедзем на месца у лепшым выпадку каля 20, што мы ніяк не маглі сабе дазволіць. А 20 у аэрапорт Барыспаль прылятае сябар з Нідэрляндаў, каторага канечне трэ было сустрэць. Сытуацыя казалася безвыходнай.

Ха, толькі калі б мы ня ведалі пра карупцыю ва Ўкраіне. Аказалася, на пару хвілін стаць дыпляматамі і праехаць па свабодным дыпляматычным канале каштавала 20 амэрыканскіх даляраў. Так украінскія памежнікі атрымліваюць тое, што ім не даплацілі.

А мастакі, чыімі карцінамі мы так захапляемся, былі мужчынамі! І моцнымі!

Вось, чалавек. Ён ня можа жыць, ня думаючы пра будучыню. Ён можа не зважаць на тое, што адбываецца зараз у ягоным жыцьці, але будучыня заўсёды была цэнтрам чалавечага існаваньня. Парадокс? Не. Чалавек пастаянна мае патрэбу ў нечым. Эканамісты нават вынайшлі такі закон: “Рэсурсы - абмежаваныя, патрэбы - бязьмежныя”. Маслоў распрацаваў класную піраміду, што паказвае ерархію чалавечых патрэбаў. Мы заўсёды хочам задаволіць нашыя незадавальняльныя патрэбы. 

Але што кажа нам Пан Езус? “Ня турбуйцеся й не кажэце: што нам есьці? ці: што піць? ці: у вошта адзецца?, бо ўсяго гэтага шукаюць пагане, дый Айцец ваш Нябесны ведае, што ўсё гэтае вам патрэбна.” Мацьвея 6:31-32

У сваім вучэньні Езус пастаянна заклікае нас не турбавацца пра нашыя патрэбы. Але ў кожнага здаровага чалавека ня ўзьнікае сумненьняў, што, не працуючы, у цябе ня будзе грошай на ежу, не гатуючы, у цябе ня будзе чаго есьці. Што ж Езус хацеў сказаць у Эвангельлі?

Чытаем далей: “Шукайце перш за ўсё Валадарства Божага і праўды Яго, а тое ўсё {вашыя патрэбы} прыложыцца вам.” Мацьвея 6:33.

У Старым Запавеце вельмі шмат значыла вонкавая праведнасьць. У Новым жа, Езус робіць націск на чысьціні і праведнасьці ўнутранай. Што займае нашае сэрца? Якія патрэбы? Раніцаю маліцца Богу, праслаўляць Яго, або хапацца за тэлефон і правяраць пошту? Ня трэба больш прыкладаў, кожны знойдзе іх шмат, калі будзе шчырым. А прызнаньне свайго грэху - гэта першы крок да пазбаўленьня ад яго.

Я баюся заходзіць у праваслаўную царкву. Напэўна таму, што баюся не знайсьці там Бога.

Я люблю заходзіць у касьцёл. Калі не хапае цішыні, міру і спакою. Там ёсьць Бог. Там Яго можна адчуць па-асабліваму: велічнага, магутнага і моцнага Бога, у параўнаньні з каторым я - маленькі і слабы.

Атмасфэра Ягонай прысутнасьці настолькі велізарная, што мяне захлынае адразу. Сэрца то спыняецца, то пачынае часта біцца. Прападаюць лішнія думкі, увага засяроджваецца толькі на Ім. Ягоны голас гучыць, і я не асьмельваюся перабіваць. Проста слухаю у захапленьні і ў той жа час адчуваю, як сэрца напаўняецца любоўю і ласкай.

Розныя людзі заходзяць: маладыя і старыя; салідныя і простыя; адзінокія і шчасьлівыя. Што ў іх у думках? Якое ў іх жыцьцё? Чаму яны прыйшлі ў касьцёл?

Ці адчуваюць яны тое, што адчуваю я? Хачу, каб так было, Госпадзе, і яшчэ больш.

Вось я, Бог, перад Табой, я давяраю Табе маё жыцьцё.

ч1: трэба траціць грошы на нематарыяльныя рэчы.

Я жыву. Жыву спакойна, і нішто не зьбівае гэты рытм. Прачынаюся, вучуся, працую, адпачываю. Я люблю жыцьцё, яно як швайцарскі гадзіньнік - ідзе аднолькава, але кожны рух стрэлак стварае асаблівы момант, каторы мае ўсе шанцы запомніцца назаўсёды.

А раптам здараецца немагчымае. Я не магу паверыць. Я стаю ў шоку на лесьвічнай пляцоўцы, дзе яшчэ сёньня раніцай стаяў мой ровар. Звычайна я пакідаю яго на ноч у пад’езьдзе дома, дзе жыве мой сябар.

Першая думка - я зайшоў ня ў той пад’езд. Выбежаўшы, усьведамляю, што пад’езд той, і сумневаў няма - ровар скралі. Перарэзалі замок. Здаецца, перарэзалі маё спакойнае і ўпэўненае існаваньне. 

Паўгоду, шпацыруючы па вуліцах, я ўяўляў, як нарэшце настане вясна і я літаральна ня буду злазіць з ровара. Я так доўга капіў, адкладваў грошы, Бадай, ніводная рэч у маім жыцьці не каштавала мне столькі часу, пачуцьцяў і грошаў. Не прайшло і два месяцы, з каторых добрую частку я не карыстаўся роварам праз кепскае надвор’е, а маё жыцьцё пераламілася. Не, я працягваю рабіць, што рабіў, жыць так, як жыў. Але смуткую. І нават не па ровары, а хутчэй па згубленых магчымасьцях, па таму жыцьцю, каторае я мог бы мець.

Непрадказальнасьць можа забіць, пакалечыць, параніць. А што рабіць, калі зь ёй сутыкаесься? Жыць далей? А выбару, скажу, няма.