Make my eukaryotes happy.

good to be back.

Hindi. Hindi ako naniniwalang hindi mo ako nakita't pinagbalingan ng kahit konting atensyon nang magkasalubong tayo sa harap ng pinakamatandang gusali sa pamantasan. Saksi ang matandang gusali sa pagsulyap mo sa akin nang palihim, kaya tigilan mo nang kumbinsihin ang sarili mong hindi mo ako nakita. Saksi ang water refilling station kung saan ako nakapila sa pagkurba ng mga labi mo. Saksi ang punong nakapaligid sa atin. Saksi ang katahimikang bumubulabog sa akin tuwing nakikita kita. At saksi ako. Dahil sa 'yo ko natutunan pumansin ng mga bagay--maliit man o malaki, teknikolor o blak en wayt, sikat o laos--mga bagay na walang nakakapansin kundi ang matatalas mong mata. Dahil sa panahong pinagtutuunan ko ng pansin ang pagyugyog ng malakas na bagyo sa buong Metro Manila, napansin mo ang bagyong nasa loob ko, nakita mo kamo sa gilid ng mga mata ko ang pinsalang iniwan nito.

"walang forever" pero sa tuwing titingin ako sa langit; sa mga ilaw ng cell site towers na mukhang eroplano sa mga eroplanong nagmimistulang bituin sa mga bituin na kalaunan ay matatakpan ng mga ulap sa mga ulap na hindi napapagod umusad at lumipad sa kawalan alam ko alam ko... alam kong may walang hanggan... at 'yong konseptong 'yon ay nararamdaman ng bawat isa ngunit masyadong hangal ang lahat para mapansin dahil kesa sa langit ang tinatanaw ng bawat isa taong sumira sa atin ang minamatyagan at pinakiuusapang tuparin ang walang hanggang panatang binitawan