Jestem wieźniem swoich myśli

Pamiętam kiedy uświadomiłem sobie, że Cię kocham. Każdy dzień zaczął wyglądać zupełnie inaczej. Zaczęły liczyć się tylko te chwile, w których poświęcałaś mi uwagę. Ja żyłem dla tych chwil, bo tylko one miały dla mnie znaczenie.

Pierwszy raz pokochałem kogoś naprawdę - i tak bardzo nie w porę, bardzo niepotrzebnie.

A ty znowu, jadąc autobusem słuchasz smutnych piosenek zastanawiając się dlaczego twoje życie jest aż tak żałosne

Myślę, że nie ma gorszego bólu niż świadomość, że to, co było, nigdy już nie wróci. Że osoby, z którymi byliśmy blisko i nadal są ważni, traktują nas całkowicie obojętnie.

Zapomniałem jak mam sobie radzić z samym sobą.

Każdy chyba z nas przeżył coś, co nie powinno mieć nigdy miejsca.