grikuyu

Keşke, dolabıma yumruk atmak yerine kenarına beyaz bir kardelen bıraksaydın.

Siyah yada beyaz değilim. Ben griyim ve griye ne derler iyi bilirim.

sanki hiç gitmemiş hep var gibi.

Kaç yaşına gelirsem geleyim, senin mezarının yanında hep çocukluğumla birlikte ağlayacağım.

“benim canımın canı.”

Canım acıyor, ve bu geçmiyor. O acı her zaman benimle.

öyle resmine bakıp, ordan severim.

derinimde yaram var, bence saklayamadım.

Niluferleri bilir misin? Onlarında kökü yoktur mesela. Su nereye taşırsa, nereye akarsa öyledir. Bak, bende öyleyim işte.

Anlıyorum deme bana. Anlayabilir misin hissettiklerimi? Bakabilir misin hayata benim gözlerimden? Çözebilir misin beynimin gizemini? Silebilir misin unutmak istediklerimi? Ruhumda kopan fırtınaları canlandıra bilir misin hayalinde? Yaşayabilir misin aynı acı ve üzüntüleri? Boşuna anlıyorum deme bana. Kendimi ben bile anlayamadım daha. Susmaktan sesimi unuttum, düşünmekten uyku uyuyamadım, ama bir kez olsun anlayamadım kendimi.

bütün ömrümce aradığımı bulduğumda, oturup ağlayacağım bir deniz kıyısında.