Green sketchbook

Biomortem - Serkan Karaismhailoğlu

Ana karakterin yaşadığı bir süreç ve bu süreçten kaynaklı iç çatışmasını alt metinlerinde yaşam, ölüm, ölüm korkusu ve insanlığın sahip olmak istediği ölümsüzlük kavramlarına felsefi bir şekilde sahip olmak istediği ölümsüzlük kavramlarına felsefi bir şekilde yaklaşarak anlatıldığı harika bir kitap. Alt metinlerinde aslında yoğun bir felsefe olmasına ve anlatılanların bilimsel gerçeklerden kaynak alıntılarla anlatılmasına rağmen akıcı ve heyecan verici anlatıma sahip. Hikayede karakterin ilk dönemlerindeki hisleri ile yabancılık çekmiyorsunuz, ölümsüz olma istediğini anlıyor ancak hikayenin sonunda yine ona hak veriyorsunuz.

Kitabın en sevdiğim yönü ölümün biyolojik ve bilimsel yönlerinin ve ‘dondurulma’ işleminin bilimsel kaynaklara göre işlenmiş olmasına rağmen bu bilgilerin hikayeye hiç sıkıcı olmadan yedirilişi.

Kitabı okurken ölüm ve ruh kavramlarına bambaşka bir gözle bakıyorsunuz.

Hafta sonlarında ilham ve merak duygularımı beslemek amacıyla aldığım kararlardan bir tanesi ziyaret ettiğim sergi ve tarihi yerlerden notlar almaktı. Deneyimlediğim şeyleri unutmamak ve arşivlemek üzere başladığım bu yazıda ilk başladığım yer Aya Triada Rum Ortodoks Kilisesi oldu.

Aya Triada Rum Ortodoks Kilisesi Beyoğlu'ndaki en popüler yerlerden biri aslında. Bu Kiliseyi ayıran özelliği  İstanbul'daki en büyük Rum Ortodoks mabetlerinden biri olması ve hala günümüzde Rumlar tarafından kullanılıyor olması.

Kiliseye girdiğinizde tabi ki göze çarpan mimarisi olmaktadır. Mimari yapılarda bazı detaylardan yapının az çok hangi mimari stiline sahip olduğunu çoğunlukla söyleyebiliyorum, ancak buradan kafam oldukça karışık çıktım. Sebebini ise mimarisini araştırdığımda anladım. Neo-Barok ve Neo-Bizans mimari stilleriyle zenginleştirilmiş bir mimarisi var. Zaman içerisinde değişiklikler ve eklentilerle tek bir mimari stile bağlamak zor.

Kilisenin hala kullanıldığından bahsetmiştim, ben de pazar günü kiliseyi incelerken bir ayine denk geldim. Rahibin elindeki zincirle sallanan metal buhurdanlık (kadillo) ile bize yaklaşıp izleyenleri saygıyla tütsülemesine tanık olmak güzeldi. En son kiliseden rahiplerin hemen ardından bir dilek dileyip mum yaktıktan sonra çıktım.

Kilisenin bahçesinden çıkıp İstiklal Caddesine geldiğimde ise bu kadar işlek, kalabalık ve hengame içerisindeki bir yerde kilise içerisinin bu kadar sessiz ve sakin olmasının ne kadar şaşırtıcı olduğunu fark ettim. Belki de aslında bu ziyareti bugün bu yüzden yaptım. Başka bir din, başka bir inanış ama söz konusu ruhumuz ve keşif ise 1880 yılında yapılmış ancak hala kullanılan kutsal bir tarihi binadan daha iyisi olamazdı.