ruhu anlaşılmak için can atan bir beden, zamanın köhne sanrısına hapsolmuş.

gözlerimi kapattığımda silinen, açtığımda ise her yere sinmiş olan o imkansızlık hissisin. keşke sadece bir rüya olsaydın.

çiçekler açmıyor kaburgalarımın arasında, sadece dikenler büyüyor, her nefeste biraz daha batıyor.

beni benden aldın, beni bende bırakmadın. öyleyse gel, beni sana tamamla.

senden uzağa kaçtığımı sandığım her adımda, aslında yine senin uçurumlarına sürükleniyordum. bu ne yaman bir çelişkiydi; ellerim seni iterken, ruhumun diz çöküp senin şefkatine sığınması... içimde fırtınalar koparken, dünyayı yakıp yıkacak bir öfkeyle doluyken bile, sana kıyamayışım bendeki tek mağlubiyetimdi. sen, benim dokunmaya korktuğum en hassas yanımdın.

ellere bayram olup, bana hüzün giydirmişsin.

seni kendimden bile sakınırken, vurduğun yerin tam da göğüs kafesim olması ne acı.

parmak uçları ruhuma her değdiğinde, sanki bir yarayı deşiyorlardı. kimse sarmayı bilmediği için, bendeki her iz biraz kanlı, biraz da sahipsiz kaldı.

içimize attıklarımızın ağırlığı altında ezildik. önce gülüşümüzü, sonra kendimize olan yolumuzu kaybettik.

​büyümek benim için kanatlanmaktı, oysa şimdi kendi içimdeki uçurumlardan aşağı düşmemeye çalışırken yoruluyorum.

ruhumda sönmüş bir izmarit gibi bıraktın her şeyi, dumanı kalmadı ama izi geçmiyor, ne yaparsan yap.

bi' yağmur olup yağsan kurak yalnızlığıma.

​velhasıl, sen benim hiç okumadığım ama ezbere bildiğim o en güzel şiirsin.

kalbim gitgide daha da belirginleşiyor. bu dilsiz direnişin eşliğinde, varlığıma bir nokta atılmasıyla ağırlaşıyor bedenim; nüksediyor acı.

canımı yakan şey sevginsiz kalmak değil, bu kadar sevgiyle sensiz kalmak.

tutunmayı bildiğin o an, gökyüzü bile avuçlarımıza sığacak kadar yakındı.