gokyuzuhanim.

Never planned that one day i'd be losing you.

In another life, i would be your girl.

We keep all our promises be us against the world.

Tuhaf. Ona bir kere bile sarılamadan gitmis olması acıttı. Hatırlayabilecegim bir sima yok. Sadece attıgı mesajlar.

Evimde bir gun bulustugumuzda ona vermek icin yazdıgım yazılar, koleksiyonu icin aldıgım oyuncak araba, ates ve su kolyesi yerinde duruyor.

Guya ona verecektim.

Veremedim. Ve onu da tutamadım. Tutmamalıydım. Belli ki bunu istiyordu. Eger cidden devam etmek istiyor olsaydı biraz da olsa cabalardı. Yapmadı.

Gitmemi bekliyordu belki de. Ama anlamalıydım o mesajından.

"Seni kırmak istemiyorum ama illa ki kırılacaksın."

Neden kırmak istemiyorsun? Kır. Arkana donup bakacak mısın? Hic zannetmiyorum. E sorun ne?

Hala sevdigini soyledin. Madem seviyordun neden ayrıldın?

En basında neden o zaman birlikte olmamız icin bu kadar ugrastın? Bunun olacagını, buna mecbur oldugumuzu biliyordun. Belki de bir sınavdı ama senin sayende bu sınavı da kırdık.

Madem uzak olmak senin icin bir sorundu neden en basından bunu dusunmedin?

Sana baglandım. Gitmezsin zannettim. Gitmeyi dusunmen bile beni mahvetmisti. Ve simdi gercekten de gidiyorsun.

Ama uzulmemeliyim, oyle degil mi? Sonucta guzel zamanlar yasadık. İyi anılar biriktirdik. Her ne kadar zamanında ayrılmamızı bunyenin kaldırmayacagını soylemis olsan da ayrıldık.

Kabullenmek cidden zor. Cunku eskiden varken artık olmaman tuhaf. Bir seyleri eksik hissettiriyor.

E o zaman tum her seyin suclusu mesafe mi diyoruz yoksa bahanelere sıgınan erkekte mi diyoruz? ;)

Bazı yaralar asla tamamen kapanmaz. Günler, aylar, yıllar geçse de kalır. Yalnızca zaman onun üzerini örter. Belki yeni insanlar getirerek, belki daha farklı acılar getirerek, belki de sadece zaman geçtiğinden. Ama bir şekilde örtülür.

Ben yaralarımın üstünü ışıklı bir battaniyeyle örttüm. Üşümesinler diye. Ve ışıklar taktım o battaniyeye, evet. Karanlıkta yalnız kalıp korkmasınlar diye. Işıklar bize her zaman evimizin yolunu gösterecektir.