Το στόμα ξερό,

κι εσύ μπροστά στην άνυδρη γη.

Όαση

που ξεγλιστρά απ’ τα χείλη.

Η σκέψη θολώνει,

τα μάτια διψούν,

το σώμα στερεύει

Κάθε ανάσα, βαρύς ήχος.

Κάθε βήμα, χαμένη σκιά.

Δεν φεύγω.

Το νερό το ονόμασα ανάγκη,

Και την ανάγκη, διαφυγή.

Και μένω

όχι γιατί ελπίζω —

αλλά γιατί η δίψα

είναι πιο οικεία

Μόνο η σιωπή των τοίχων που καταγράφει κάθε αμαρτία σου.

Δεν θα σε ξεχάσω, δεν υπάρχει τρόπος,

Η μνήμη σου με καίει, με καταπίνει, με διαλύει.

Δεν γονατίζω, δεν συγχωρώ, δεν σιωπώ,

Ο πόνος μου γίνεται κραυγή, γίνεται φλόγα, γίνεται εγώ.

Και αν πρέπει να καώ μέσα στον θυμό σου,

Ας καώ — αλλά ζωντανός, με την ψυχή ακέραια μέσα στη φλόγα.

Κι αν πρέπει να σε νιώσω να με διαλύεις ξανά,

Ας γίνει — αλλά εγώ θα στέκομαι, αιμορραγώντας.

Με κάθε ουλή να ουρλιάζει, κάθε πληγή να καίει,

Κάθε κομμάτι μου θυμάται το δηλητήριο που άφησες.

Η οργή μου είναι ποτάμι που δεν σταματά,

Μόνο η σιωπή των τοίχων που καταγράφει κάθε αμαρτία σου.

Δεν θα σε ξεχάσω, δεν υπάρχει τρόπος,

Η μνήμη σου με καίει, με καταπίνει, με διαλύει.

Δεν γονατίζω, δεν συγχωρώ, δεν σιωπώ,

Ο πόνος μου γίνεται κραυγή, γίνεται φλόγα, γίνεται εγώ.

Και αν πρέπει να καώ μέσα στον θυμό σου,

Ας καώ — αλλά ζωντανός, με την ψυχή ακέραια μέσα στη φλόγα.

Κι αν πρέπει να σε νιώσω να με διαλύεις ξανά,

Ας γίνει — αλλά εγώ θα στέκομαι, αιμορραγώντας.

Με κάθε ουλή να ουρλιάζει, κάθε πληγή να καίει,

Κάθε κομμάτι μου θυμάται το δηλητήριο που άφησες.

Η οργή μου είναι ποτάμι που δεν σταματά,

Μόνο η σιωπή των τοίχων που καταγράφει κάθε αμαρτία σου.

Δεν θα σε ξεχάσω, δεν υπάρχει τρόπος,

Η μνήμη σου με καίει, με καταπίνει, με διαλύει.

Δεν γονατίζω, δεν συγχωρώ, δεν σιωπώ,

Ο πόνος μου γίνεται κραυγή, γίνεται φλόγα, γίνεται εγώ.

Και αν πρέπει να καώ μέσα στον θυμό σου,

Ας καώ — αλλά ζωντανός, με την ψυχή ακέραια μέσα στη φλόγα.

Κι αν πρέπει να σε νιώσω να με διαλύεις ξανά,

Ας γίνει — αλλά εγώ θα στέκομαι, αιμορραγώντας.

Με κάθε ουλή να ουρλιάζει, κάθε πληγή να καίει,

Κάθε κομμάτι μου θυμάται το δηλητήριο που άφησες.

Η οργή μου είναι ποτάμι που δεν σταματά,