...

Bir insanın en büyük aptallığı herkesi kendi gibi sanmaktır.

ben hiç haketmedim ki böyle unutuluşu

dilsizim, babam da yok benim.

Olmak istediğim kişi olamadım. Yapmak istediğim şeyleri yapamadım . Herkese her şeyi eksiksiz söylemedim. Pişman olacağım şeyler yaptım,yapmak istediğim şeyleri yapmadım. Defalarca kez yere düştüm. Düştüğüm yerden çok kez destek aldım, destek almama rağmen kalkamadım. Bazı geceler ıslanan yastığımı değiştirmek için sayısız kez kalktım. Gitmek istediğim yerlerde hep kaldım, kalmak istediğim yerlerde hep gitmek zorunda bırakıldım. Kendimden hiçbir zaman emin olamadım,kendimle hiçbir zaman gurur duymadım. Yaptığım hataları tekrar tekrar yaptım. Sözlerimi tutamadım. Saçlarımı uzatamadım. Kimsenin istediği biri gibi olamadım. Doğum günlerimi hevesle kutlamadım. Ağlamak istediğimde bir omuz aramadım. İhtiyacım olduğunda yanımda olması gerekenleri hiç yanımda görmedim. Konuşmam gereken yerlerde hep sustum ve susmam gereken yerlerde hep konuştum. Değer verdiğim eşyaları hep kaybettim,önemsediğim insanları da… kendimi çoğunlukla kaybettim. Çok çabaladım ama yapamadım :)

bu ev yalnız beni sevmedi.