Bazen insan hayatın nereye gittiğini anlamaya çalışırken farkında olmadan kendini düşüncelerinin içinde kaybediyor; dün çok önemli sandığı şeylerin bugün hiçbir anlamı kalmadığını görüyor; bazı hayallerin zamanla sessizce değiştiğini, bazı insanların da tıpkı mevsimler gibi hayatına girip çıktığını fark ediyor ve o an anlıyor ki hayat aslında planladığımız gibi değil, yaşadıkça öğreten, bazen yoran ama yine de insanı büyüten uzun bir yol gibi.

Herkes bir arayış içinde sanki kimi kaybettiğini, Kimi de hiç sahip olmadığı halde kaybetmiş gibi hissettiğini.

"Allah'ım, kalbimdeki sıkıntıları ferahlığa çevir. Bana hayırlı kapılar aç. Dualarımı kabul eyle, beni ve sevdiklerimi koru, gönlüme huzur ver. Amin."

Bazen sadece balkona çıkıp esen o hafif rüzgarı hissetmek ve ağaçların hışırtısını dinlemek istersin.

Toparlanıyor muyum, dağılıyor muyum bilmiyorum ama çabalıyorum sürekli. Allah büyük..

İçi dışından yorgun olanlara değmeyin.

Her şeyden soğuyup, her şey yolundaymış gibi yaşamak.

Bir kapı kapanır sonra bir kapı daha kapanır.

Halledemiyorum.

Vadesi dolan her şey gider.İnsanlar, hisler ve anlar. Tamamlanmamış olması bir eksiklik değil, sadece yaşandığı kadarıyla yeterli olduğunun kanıtıdır. Bazen en büyük bütünlük yarım kalma cesaretidir.