Hilal

Yeni anlıyorum; büyümek biraz da ziyan olmak demekmiş..

Aşiyanını arayan kor bi ruhum var. Üstüne yağan kardan habersiz, üşüdüğünün farkına varamamış, gözleri bulutlu... Mülhem olmuşsun kalbime, ben bi haber her şeyden.

Cenaze görmeye alışır mı insan? Ölü bedenler, yıkılan aileler… Alıştım sanırdım sonra bi çocuk gitti bu dünyadan ailesi kaldı geride, alışamamışım...

İçim dağılıyor, saçılıyor etrafa.. Ruhum acı içinde kıvranıyor her gece.. Ne istedi bu geceler uykularımdan da her sabah yorgun göz altlarımla uyanıyorum? 'Yorgunum ve ağrılar' sözü şimdilerde ne de çok anlam kazanıyor. Ne olduğunu anlatamadım hiç.. Sadece ufak bir çocuğun gözlerinin içine bakmıştım, sonrası paramparça...

"Sana demiştim dünya büküldü.. Eve dönüş yolu uzundu..."

"İştee, canımı al ruhumu asla..."

iki saat önce bir yıl daha yaşlandım. Sanırım 20li yaşlarımın ilerleyişini durdurmak istiyorum..

Arada bi sabaha kadar anlatasım geliyor, sonra başlamadan yorulup vazgeçiyorum..

birden bi hüzün geldi, şöyle kedi gibi bir kenara kıvrılasım var..

Aslında hepimiz rol yapmıyor muyuz bu hayatta?..

Hepimiz biraz eksilmişiz kendimizden...

En çok da keşke dediklerimiz acıtıyor ya..

Lütfen yağmur yağsın, ağlayasım var..

Senin hiçbir şeyden haberin yoktu, bense sadece gözlerine bakmıştım.. ve sonrası şimdiye uzanıyor, seninse hâlâ hiçbir şeyden haberin yok.

Seninle hep ters düştü bizim bakışlarımız. Senin gözlerin yemyeşildi, benimkiler sırılsıklam sonbahar sanki. Bundandır belki, gözlerim gözlerine tutunamadı hiç.. Şimdiyse ne gözlerin kaldı ne sen. Bi ben kaldım geride işte, sayem ve ben...