Night

Anlaşılmayan ruhlara deli demek adettendir.

Bildiğim tüm ahlak ve uymaya çalıştığımız onca kural arasında insanlığın tanımını kim yapmış, ne doğru ne yanlış diye kafa yormaktan;

Politik miyim neyim ben diye farkına varamayıp nasıl yetişmişim, neye dönüşmüşüm diye sorup durmaktan,

Kendi kararlarımı etkilemem için olasılıklarımın sürekli büyük harflerle gözümün içine sokulmasından,

Yaşadığım hayatın doğrularına karşı çıkıp mecburenler içinde bahaneler bulmaya çalışmaktan,

Hayallerimi komik diye anlatamayıp gerçekleri komik bulmaktan,

Duyguların kablosuz bağlantılarla ulaşabildiği, dokunabildiği sınırsızlıktan ve bu durumun hareket kabiliyetimi ve cisim üzerindeki etkimi sınırlayıp duygularımı esir almış bir cismi parçam kabul edip onsuz yapamamaktan,

Özgürlüğün dört duvar bir odada yalnızlık olduğunu ve bunun alternatifinin uyumlu bir kostüm ve önceden çizilmiş figürlerle kalabalığın arasında dolanmak olmasından,

Yaptığım şeyin her ne olursa olsun dijital bir tanımı olmasından ve bu tanımın bütün kabiliyetlerimi daha yaparken hasta etmesinden,

Çizgileri doğru çizmekten yada çizdiklerimi güzel sanıp aslında çirkin olanlarla estetik yarışına girmek zorunda olmaktan,

Post-modern delilik içinde kendimi akıllı ilan etmekten,

Dilimi tutamayıp özgür olduğumu söylemekten,

Olabildiğince çok düşünüp az düşünmem gerektiği sonucuna varmaktan,

Alternatifi olmayan bir şehir yaşamının kölesi olmuş, kutulanmış ve dondurulmuş şekilde yaşadığımın farkına varıp kendimi hasta etmekten,

Zamana yetişmeye çalışırken koşturmaktan yada dinlenmek için manzaraya baktığımda geçmişi özlemekten,

Kendim dışında her şeyi reddetmekten ve inancımı sorgulayıp sonucunda bir bütün olmadığımı fark etmekten,

Parçalarımda tercihlerimin yanlışlarını arayıp hepsi doğruydu-hayat yalandı cevabını bulmaktan,

Televizyonda duyduğum repliklerle yaşamaktan,

Kendimi bir film içinde yaşıyor sanıp hareketlerime dikkat etmeye çalışmaktan ve duygularımı yavaş yavaş  kaybetmekten,

Ben ben olmaktan da, sen yada o olmaktan da korkuyorum.

Olmamaktan ve olamamaktan ve olamamaktan olmaya çalışıp, bir şeye benzetilmeye çalışılmaktan,

Oysaki benim ben olduğumu söylediğimde kim yada ne olduğumu, ne yaptığımı, nasıl yaptığımı umursamadan beni ben kabul edecek birini bulamamaktan,

Bulamadığımda aramadığım için suçu kendime atmaktan,

Yalnızlığımı kıskanmaktan ve kendimi nefes alıyorum diye kalabalığın içine çekilmekten korumaktan,

Kalabalıkta bile kendimi sıra dışı hissedip bununla övünmekten,

Uyumlu olduğumu sanıp uyumsuz olduğumu görememekten,

Kendimi ötekinden daha özel hissederken egomdan utanmaktan ve tüm utançlarım arasında en utandığım şeyin duygularım olması gerçeğini görmekten,

Kim için ne için neden yaşadığımı bulmama az kaldı sanıp uykuyu ertelemekten,

Yazmaktan çizmekten şikayet etmekten, şarkı söylemekten, eleştirmekten, nefret etmekten korkuyorum.

Korktuğum şeyleri başkalarının duymasından,

Korkusuz olduğumun sanıldığını sanıp kahraman olamadığım için üzülmekten,

Kendimi tertemiz ve saf sanıp başkalarını kirli buluyor olmaktan,

Kendimi kirli suda yüzen bir balık sanıp denize doğru yüzmeye çalışırken boğulmaktan,

Ve kendimi, korkularımı yazarken delirtmekten korkuyorum.

Hani her şeyi başarırsın da başarısızlığın arkandan geleceğini zannedersin ya;

Hah ,işte tam da oradan başlardı hayat kendini kırmaya…