Felicita ▲

Sarılmaya, dokunmaya onu  bırak gözümün içine bakmaya kıyamazdı.

Saatler nasıl geçerdi onun yanında bilmezdim mesela. Garip bi his onun yanında olmak, heyecanla tedirginlik arası.

Kendime itiraf etmekten korktuğum duygular binasının zemin katı o. Sanki içimdekileri söylemeye başlarsam hepsi üst üste yığılacak ve altında kalacakmışım gibi.

Konuşamamak hiç bu kadar zor olmamıştı. O yüzden yazıyorum ya belki de. Ya da cümleleri toparlayıp yazamıyorum.

Söylemeye korktuğum kelimeler var. Söylemek isteyip de söylersem başıma yıkılacak olan binalarım..

Güçlü olmam gerektiğine beni inandıran binalar kurdum bu zamana kadar kendime. Gururumu, özgüvenimi, inatlarımı, olmam gereken beni inşa ettim. Hepsi sapasağlam. Biri hariç; o da sensin. Seni kapatıp üstüne yeni tuğlalar koyamadım. 

Binalarımı yıktırdın bana bu gece.

Bazı yerler var; oralara gidemiyorsunuz, ordan geçemiyorsunuz. Yürüyemiyorsunuz. Orda nefes alamıyorsunuz. Bakamıyorsunuz bile oraya.

Bazı filmler var; onları sadece izleyebiliyorsunuz. Her zaman yaptığınız gibi “Ne film ama. Şu sahnede ne gönderme yapmış adam” diyemiyorsunuz üzerine. Konuşamıyorsunuz. Yazamıyorsunuz.

Bazı şarkılar var onları sadece dinlemeniz gerekiyor, cümle kuramıyorsunuz üzerine. Dünyanın en çok konuşan, kelimelere en hakim insanı bile olsanız bulamıyorsunuz ne söyleyeceğinizi.

Bazı anılar var çok iyi hatırlıyorsunuz ama hatırlamıyorsunuz. Çıkaramıyorsunuz oldukları yerden, en derinden, içinden.

Bazı şeyler var; anlatamıyorsunuz.

Bilmem anlatabildim mi?

Yok.

Anlatamadım.

Onu diyorum işte:

Özledigimi hissettim. Ve içimden geleni yapmaya karar verdim. Bu kararı vermek zor oldu aslında. Telefonu elime aldım, beraber dinlediğimiz şarkılardan birini açtım ve mutfağa gittim. Malzemeleri çıkarıp teker teker tezgahın üzerine yerlestirdim, blenderı da çıkardım. 3 yumurtayı kırdım önce sonra un sonra seker sonra ceviz derken şarkının melodisiyle birlikte 180 derecelik fırına attım keki. Sonra gittim en sevdiğim kutuyu aldım odamdan. Kek olana kadar aldım kalemi kağıdı elime ne geldiyse yazdım. Sonra yavas yavaş dilimledim, kutuya koydum. Tıpkı eskiden yaptığım gibi. Sonra koştur koştur kargo..

Sabah 05.37

Aniden açtım gözlerimi, hafif bi aydınlık perdemden içeri doğru giriyordu. Niye uyandığım konusunda en ufak bi fikrim yoktu. Camdan içeri giren sabah rüzgarı hafifçe tenimi okşadı, bi an onu hissettim. Sanki elleriyle hafifçe omuzumu okşayan o’ydu. Sanki onu özlediğimi anlamış ve gelmişti. Ben ise sanki onu hissetmek için uyanmıştım. Çok susamıştım ama geldiğimde gideceğini düşündüğüm için yerimden kıpırdamaya cesaret edemiyordum. Rüzgar içeri daha da şiddetli girdikçe omuzumdan süzülüp bütün bedenime çarpıyordu. O kadar hoşuma gidiyordu ki rüzgarın beni okşamasını ona benzetiyordum.

Peki ya şikâyetçi miyim bu durumdan? Hiçte bile..