cud miód

rodzi się taki w mojej głowie

i jakoś nadal nie zarabia na utrzymanie starej matki

pełznie to i bełkocze jak pijane

błąka się po kolejnych strofach

i wije się, i ryczy, i się szamocze

(strach pomyśleć, kto był ojcem)

ciągle jem i chcę więcej

rzućcie mi kolejny kąsek

„chcę ciebie”

„jesteś piękna”

„kocham cię, a nie wizję idealnej ciebie z przyszłości”

szarpie moje włosy

a Ty je przeczesujesz

ocean krzyczy

i przytłacza swoim tłustym brzuchem

a Ty szepczesz i obejmujesz ramionami

żaden pejzaż nie może konkurować z Tobą

kiedy promienie słoneczne

roszą kartki książki

kiedy łaskoczą moją skórę

o poranku

kiedy całują mnie

w policzek

ustami prawie tak ciepłymi

myślę o tym

co by było gdybyśmy byli tak na zawsze

na zawsze zawsze

jak na filmach

a przecież na nich zakochani są tak samo młodzi

i głupi

jak my

aż do ostatniego cięcia

ustami

dłońmi

sobą.

ale jeszcze bardziej

chcę studiować twój umysł

światło wpadające przez strzeliste okna uczelni

ciemne korytarze za ciemnymi schodami

aż przez czytanie ciebie

władasz snami

na styczeń - luty - marzec

teraz jest tylko

od ostatniego

do następnego

za bardzo łapie mnie za gardło pytanie

jak się czuję

a ja milczę

co za dziwne pytanie

wcześniej żaden chłopiec

mi takiego nie zadał

ale żadne nie są w stanie opisać tego

kiedy wędrujesz nimi wzdłuż mojej szyi

– pisz tę poezję

zajadając popcorn

kupię sobie nowy

czuję tę energię elektryczną

skwierczy pomiędzy naszymi ramionami

jakby miało dojść do wybuchu

– koktajl emocji

– koktajl Mołotowa

zaraz wyjdziemy z siebie

obejmując się przynajmniej wirtualnie

o krok od realności

ale nadal to wszystko jest tylko w VR

[jak poezja]

zaszyfrowane znaczenie

tylko że jeszcze