Frobuk

feel how your breathing makes more space around you. Let this darkness be a bell tower and you the bell. As you ring,

what batters you becomes your strength. Move back and forth into the change. What is it like, such intensity of pain? If the drink is bitter, turn yourself to wine.

In this uncontainable night, be the mystery at the crossroads of your senses, the meaning discovered there.

And if the world has ceased to hear you, say to the silent earth: I flow. To the rushing water, speak: I am.

I had the wisdom love can bring,

I had my share of mother wit;

And yet for all that I could say,

And though I had her praise for it,

And she seemed happy as a king,

Love’s moon was withering away.

Believing every word I said

I praised her body and her mind,

Till pride had made her eyes grow bright,

And pleasure made her cheeks grow red,

And vanity her footfall light;

Yet we, for all that praise, could find

Nothing but darkness overhead.

I sat as silent as a stone

And knew, though she’d not said a word,

That even the best of love must die,

And had been savagely undone

Were it not that love, upon the cry

Of a most ridiculous little bird,

Threw up in the air his marvellous moon.

​

Each thing— each stone, blossom, child — is held in place. Only we, in our arrogance, push out beyond what we each belong to for some empty freedom.

​

If we surrendered to earth’s intelligence we could rise up rooted, like trees.

​

Instead we entangle ourselves in knots of our own making and struggle, lonely and confused.

​

So like children, we begin again to learn from the things, because they are in God’s heart; they have never left him.

​

This is what the things can teach us: to fall, patiently to trust our heaviness. Even a bird has to do that before he can fly.

İşte karşısındaydı. Birazdan vedalaşıcaklar. Ve kim bilir bir daha ne zaman ve hangi kılıkta karşılaşacaklar. Bu onun töreni. Birbirlerine rengarenk şeffaf bağlarla bağlılardı. Onların kesilmesini istiyordu ve özgürleşmeyi. Öyle de oldu. Özgürlüğü kutlamak için üfledi. Buraların şampanyası da buydu. Ona doğru üfledi ve bir kuş önce kafasına, sonra da omzuna kondu. Bir Saksağan. Tam hayal ettiği gibi. Gülümsedi. O da ona doğru üfledi. Bir Arıkuşu etrafında uçmaya başladı. Şimdi ikisi birden gülüyordu. İkisi bir. Sen ve ben artık yok. Ona baktıkça içindeki sevgi kendini belli etmeye başladı. Geri kalan hiçbir şeyin önemi kalmamıştı. Henüz veda etmeye hazır değildi. Sonra sarıldılar. İkisinin enerjisi birbirine dolanıp ayaklarından başlarına kadar dna sarmalı gibi dönmeye başladı ve çok parlak bir ışık çıktı. Birer yıldızlar gibiydiler. Birazdan bırakıcaklar. Birazdan özgürler. Ama şimdi biraz daha. Ses ona artık bırakmasını söyledi; ama o aldırış etmedi. Sonra dev bir Arıkuşu gelip anladığından emin olmak istercesine tüm heybetiyle burnunun saat 1 yönünde havada asılı durmaya başladı. Başarmıştı. Anlamamış numarası yapma şansı yoktu. Tamam dedi. Hala parıldıyorlardı. Sonra o gitti.

O gidince hapsolmuş ejderhanın kapısı açıldı. Mavi gözleriyle ona çok mutsuz baktı. Umudunu yitirmişti. Ne kadar zamandır burada olduğunu düşündü. Yeteri kadar. Turuncu sarı derisine ancak küçük pencereden güneş ışığı gelince bakabilmişti. Mutsuz mavi gözleri başka hiçbir şeye bakılmasına müsaade etmiyordu. Zincirlerini çözdü ve ona dokundu. Başını alnına yasladı. Dışarı çıkar çıkmaz havalanıp etkileyici manevralar yaptı ve sonra gitti.

Yıllar önce, daha ne o, ne de o maddeye dönüşmemişken ve ejderha umudunu henüz yitirmemişken, havada belirmiş. Tüm kasaba birlikte görmüşler. Çok geçmeden gökten zincirler inmiş ve ejderhanın bileklerine dolanmış. Bir anda yukarı çekilip gözden kaybolmuş. Dedeleri dedelerine ne yapmıştı? Ejderhayı neden zincire vurmuşlardı? Acaba ejderhanın adı neydi? Ona ismiyle hitap etmeyi çok isterdi. Ama artık tüm bunların bir önemi var mı emin değildi. O artık özgürdü. Önemli olan da buydu.