'99

Nie ułatwiam mu tego, nie zamierzam niczego nikomu ułatwiać.

A jednak obiecujemy według naszych nadziei, a dotrzymujemy według naszych obaw.

(...) wierzył w twarze, wierzył w sekretny alfabet proporcji oczu, nosów, ust.

(...) dba tylko o jego oczy, ciepłe miękkie usta i niski głos, o to, jak szepcze jej do ucha, kiedy leżą nadzy w zmiętej pościeli, w jej maleńkim pokoiku (...)

Ale żebym tylko nie zapomniał, kim naprawdę jestem, czuję, że mogłoby przyjść mi to zbyt łatwo.

Za kogo ty siebie masz? Za nikogo siebie masz, oto twoja tragedia.

A może sama siebie powinnam zapytać, dlaczego ciągle jestem z tobą, dlaczego za tobą podążam, dlaczego cię nie porzucę?

(...) ale idę, niesie mnie przekonanie, że to jednak możliwe, aktem woli zmienić swoje życie.

(...) i razem będą cieszyć się tym bardziej, im bardziej tego nieba nie będzie i im bardziej oni sami nie będą.

(...) A on mówił dalej, tym głosem cichym i słodkim jak karmel, wlewał mi słowa do ucha, jakby karmił smakołykami domowe zwierzątko.

Nie ma znaków, są tylko przypadki; bo nic nie oznacza niczego poza sobą samym, desygnat równa się znakowi.

Czyżbyś dotknął tego, kim albo czym jesteś naprawdę, albo przeciwnie, czyżbyś się od siebie samego bardzo oddalił? Czy się nie przyznasz, bo chociaż przecież masz się za cynika, to tej prostej prawdy o człowieku nie potrafiłbyś przyjąć, ta prosta prawda cię brzydzi.

Czym mogę mu zagrozić, skoro nie ma w nim strachu przed niczym?

(...) nie wiedziałem, co począć, dobry-Boże-w-którego-nie-wierzę, podpowiedz mi coś ty albo wszyscy twoi diabli, co robić, co robić?

A ja nie umiem w to uwierzyć. Nie w to, co się dzieje, bo przecież widzę, jak to się dzieje, rozumiem mechanizm. Nie mogę uwierzyć, że zdobyłem się na taką brawurę.

Człowiek uzbrojony to zupełnie inny człowiek niż człowiek bez broni.

Kiedy stał się takim człowiekiem, jakim się stał? Gorszym czy nie gorszym? Jaki jestem, kim jestem, co się ze mną dzieje? Kim jestem? Czy jestem...? Co ze mną jest? Dlaczego nie jestem...?