“Pojawiła się znikąd i tak po prostu dała mi całą miłość, której brakowało mi przez lata.”

"Rok temu, o tej porze, rozmawiałam z osobami z którymi dzisiaj już się nie znam."

Leżę z głową wciśniętą w poduszkę, łapiąc każdy możliwy oddech.

jakim cudem

“Przepraszam, za to jaka jestem. I za to kim się stałam. Przepraszam za złe słowa. I za zachowanie, które odpycha. Przepraszam za moje humory. I za mój ciężki charakter. Przepraszam za moje dołki. I za to ile łez wylewam. Przepraszam, że mam chęć zniszczyć siebie. I za to, że tak często nienawidzę ludzi. Przepraszam za to ile kłopotów przynoszę. I za milczenie, gdy mi źle. Przepraszam za codzienny wstyd. I za to, że tak boję się odkrywać świat. Przepraszam za ból, który zadaje. I za moją przeszłość. Przepraszam za blizny na moim ciele. I za to, że nie umiem się cieszyć. Przepraszam. Przepraszam. Przepraszam. Wybaczcie mi. Wybaczcie to, że oddycham.”

Co mam Ci (do cholery)  powiedzieć?! Że czuję się jak worek największych, i najcięższych kamieni? 

“Przeżywam swój własny koniec świata i nie pierdol mi o tym, że nie wiem, jak boli strata.”

“Od pewnego czasu stałe było mi zimno. Jakbym zamarzła od środka. I to ciagle zmęczenie. Już rano musiałam walczyć ze sobą, żeby wstać z łóżka, a potem było jeszcze gorzej. Z każdym dniem było gorzej. A ja nie umiałam tego powstrzymać.”

W nocy wychodzą na wolność moje słabości i lęki … Mówią nie rób tego, a ty wmawiasz sobie, że ostatni już raz zadajesz sobie ból

“A może mi jest po prostu źle. Tak zwyczajnie. Bez tłumaczeń specjalnych.”