Saatlerce bir boşluğa dalıp o boşlukta kaybolmaktır çaresizlik.

İstediğin kadar koş nasibin değilse yetişemezsin.

Anlamıyorlar anne. Hiçbir şey istemiyorum. Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, izliyorum ama her şey eksik. Ne sevincim sevinç gibi ne yorgunluğum yorgunluk. Onlar anlamıyor. İçimde ki gürültü dışarıya yansımıyor dışım büyük sessizlik diye mi? Anne sende anlamadın beni.

Hafif piçlere ağır geldik tüm kargaşa bundan ibaret.

Gönlünün taştan olduğunu bilseydim, elimde çiçeklerle gelmezdim.

Ama bu fevkalade bir yorgunluk.

Savaşın ortasında vurulmak mutlaktır. Beni bahar bahçe bir güzelliğin ortasında kurşuna dizdiler.

Bırak hevesi, nefesim bile kursağımda kalıyor artık.

Benim dışımda herkesin yaşadığını hissediyorum. Ben yokum. Şeffafım, görünmezim. Başkalarını görüyorum ama onlar beni görmüyor.

Önce sayıp söven, sonra sarılıp öpen bir anne gibi.

Bir yanım devlet devirir, bir yanım kendine yenilir.