flashbacks

Deep blue.

Bu satırları ben çizmedim. Lakin bu satırlarda kalakalıp bir süre kitaba devam edemedim ve aklıma düşen soruyu görmezden gelemedim: Kimsin sen? Bir benlik arayışı değil bu, başka bir benliği bilme arzusu. Tolstoy'un İtirafları'nda buluştuğum kişi, seni düşünüyorum. Bir taraftan kütüphaneden ödünç alınmış -şahsi de olabilir- bir kitabı çizmenin yanlış olduğunu düşünüp kızgınlık hissediyorum sana. Sonra çizdiğin satırlara bakıp, çizgilerin gibi senin de sarsıntıda olduğunu hissediyorum. Ve bu sonucu, biraz da çizdiğin diğer satırlara göre çıkarıyorum. İsmini cismini bilmediğin birinin düşüncelerine ve hislerine bilmeden misafir olma duygusundayım. Pat diye düştüm sanki kafanın içine. Mahrem bir yere dalmışım gibi mahcup hissetmek ile beraber yine de kendime engel olamıyorum ve soruyorum: Tolstoy'un sorusuna sen ne cevap verdin? Cevabın gelmeyeceğini biliyorum, ne tuhaf ki kendi kendime sorup düşünmekten de vazgeçmiyorum. Belki de bunun için belli başlı yerleri çizdin, bir mesajın vardır. Karşıdakini sorguya itmek istemişsindir. Ben de bazen ödünç aldığım kitapların içine not bırakırım, bununla bir düşünce ya da kişinin yüzündeki gülümseme olmayı amaçlarım. Bilmediğim bir insanın, bir kütüphane rafında bana rastlamasını ve haberim olmasa da hiç kirlenmeyecek olan bir tanışıklığımız olmasını dilerim. Seninki nasıl bir dilekti bilmiyorum, ki bilmeme de imkan yok. Lakin ben seni bildim ve memnun oldum. Umuyorum ki sarsıntın şiddetli bir deprem olup seni yok etmemiştir.

Seen in Minnesota

One of my favourite quotes 

goodbye my friend