გაბრუებული

მალე ახალი წელი მოვა , მოვა იანვარი თეთრი ხშირი წვერით და დაგვირიგებს იმედების ფეიერვერკებით სავსე ცას, გაფერადდება ჩვენი აწმყო და მოვაა თოვა უსასრულო გამოუალი , ბრილიანტივით ბრწყინვალე ციდან ჩანჩქერივით ჩამოიღვრება სუსხი და ყინვა .

ღამის თოვლიან გზებზე დარჩენილი ნაფეხურები მოგიყვებიან ჭორებს იმ გზებზე სადაც ელიან ან ეძებენ იმ მომლოდინე ყრუ მუნჯ ატომებს რომლებსააც, უხმოდ შეიერთებენ შემოიცვამენ როგორც ნაბადი და ასე წლები ზამთრის ხოცვაში ისე იცლება როგორც მცოცავი , გაუგებრობა.

იქ კი მთვარეა ჩამოკიდული და ელოდება ჩვენ თვლემას რომ ხვალაც ისევ ჩამოეკიდოს , რომ ვერ ვნახოთ როგორ დაჰურებს ბრუნვას და როკვას ჩვენი ღამისა , რომ გაუნათოს ლოთებს მსახურებს , ბნელი ბილიკი მათ სახლ-კარისა .

აღარც ვსვამ და აღარც ვეწევი იმ ძველ ცხოვრებას , თუმცა ესე ბევრად საღად ამომეწურა წერის რესურსი თითქოოს სადღაც გადაიმალა გადაიდო ის ყველა სიტყვა რომლებიც ისე დამძიმებულა ვერ ითქვა ისე როგორც ელოდნენ .

მოკლედ წერა მინდოდა.

დიდი მეფე , დიდი მწერალი , დიდი დიზაინერი , დიდი პიროვნება ან უბრალოდ დიდი მაშტაბური ვეებერთელა წერტილი , რომელიც მძიმეზე მძიმეა ,

უნდა იყო იმდენად პატარა ციცქნა უმნიშვნელო რომ შენი , სიმწირის მაშტაბურობა მასებში დაცურავდეს ისე მკაფიოდ როგორიც არი ნაპერწკალი რომელმაც ტყე გადაწვა .

თუმცა , თუ ამ გზას დაადგები შენ ყველაზე ნაკლებად გადარდებდეს იქნება დიდი ხარ თუ პატარა , რადგან ბოლოს გაიგებ ყველაზე მთავარს , თუ ვინ იმიალება სარკის უკან , შენ თუ ისინი .

ასევე როგორც მჩვევია ღრმა

ფილოსოფიურ

აზრებს

გადმოგისხამთ

რეზუს უარყოფითი დადებითად რო ვაქციოთ

მოკლედ ბევრი როარგავატრაკო

ო

ვ

ლ

ი

დამწვარ სახლს ათოვს.

ართობს

ლამპიონს

თ

ო

ვ

ლ

ი

ს

ფიფქების

თავბრუდამხვევი

ქ რ ე

ა ო ბ ლ ბ

რ ბ ა ი

თებერვალივით

რ

ი

თ

მ

ა

გამოცლილ

უფოთლო

ხ ე

ე

ბ

ს

შავ სიბნელეში კანზე ადნებათ თეთრი ცის მტვერი.

დილისთვის ყველა გაფერადდება სახლ კარი ეზო თვალები შენი .

ხვალინდელ დღეზე ღამე იზრუნებს გამოგვიცხობს და გამოგვიხარშავს თეთრ

ბ ლ კ ბ ი

ი ი ე შ

ქუჩებს

პროსპექტებს

სხლებს

და

ტ ყ ე ე ბ ს .

ზამარს არ ძინავს

ღამეს ათეთრებს

შენთვის და ჩემთვის

რომ დილას ფარდის

გ ა

დ ა

წ ე

ვ ი

ს ა

ს

საბნიდან გამოშვერილ ხელზე მოდებული სუსხით ვიგებ თუ ვინ დგას აივნის კარს მიღმა .

მისივე მოტანილ სიცივეს გაუთეთრებიათ მთათა კენწეროები და დილაობით გაჭაღარავებული მთები მზის სხივებზე ირეკლავენ ზაფხულის ზაგარს.

რა დროს ეგ არიო თავზე გვემხობაო!! , ან კიდე ავშენდით ავშენდითო!! გაიძახიან აივნის ქვემოთ მოხეტიალე აჩრდილები მე კი ჩემს მკლავებში ჩაძირულ შენს ტანს ვყნოსავ კოკაინივით და ვცდილობ ქაოსში სიმშვიდის თრობით ვარღვევდე კანონს .

რუტინის გაღმა, საზღვარს გარეთ იქ სადაც ძილი ულიმიტოა და ცხოვრება დაუბეგრავი ვიცხოვრებთ ჩვენთვის იქამდე სანამ არ ამოვწურავთ ბოლო მოთმენას , შემდეგ კი ისევ საზღვრებს შიგნით დროის ტალღები თავად გვეტყვიან საით მთავრდება ის რაც იყო გუშინ გუშინწინ და ხვალაც იქნება .

მანქანის ფანჯრიდან კარგად ჩანდა თუ როგორ მიუყვებოდა ახალგაზრდა ბიჭი ნაწვიმარი ქუჩის ბილიკებს ის ცაში დაკიდულ მსხლის ფოთლებს ისე უყურებდა თითქოს ბუნებას თვალებში ჩახედაო , ზოგგან ჩერდებოდა და ჭადრის ხეებს ეფარებოდა ისე თითქოს მათი ფილტვებიდან სუნთავდა ჰაერს , დიდი ვერაფერი ითქმიდა ამ კანაფით გაბრუებულ ყმაწვილზე რომელიც ბუნებისგან მიღებულ სიამოვნებას ისევ ბუნებას უბრუნებდა .

სხდობაა ..!!!მიტინგიაა...!!! სამთავრობო შეკრებაა ...!!! გაიძახოდნენ სველ ასფალტზე ადუღებული ოპოზიციონერები და მკაფიოდ მიუყვებოდნენ გზას, კონკრეტული მიმართულებით ქონდათ ცხვირები აბზეკილი თითქოს მათაც ვიღაცამ თითი მიუშვირა აი იქეთ უნდა წახვიდეთო და ისინიც მიყვებოდნენ გზას რომელიც არსაით მიდიოდა .

ყველა გზა რომში მიდისო , ამბობდა ქუჩაში მომავალი სამთავრობო ფორმაში ჩაცმული ფილოსოფოსი თუმცა ერთი პატარა ფაქტი ქონდა გამარჩენილი , სანამ მის დანამატს დაიმტკიცებდა . რომი მონობას დახსნილმა თავისუფალმა ადამიანმა დაარსა , სანამ ამას იზამდა ძმა მოკლა რადგან ვერც მასთან იპოვა ის გზა რომელიც რომამდე მიიყვანდა .

ყველაფერს თავისი ფასიაქ ამიტომაც დგას კოჭლი "სტაიანშიკი " გარინჩა ფასიანი სადგომის გასწვრივ და ელოდება როდის გადმოუგდებს მის ლუკმას ცხოვრება რომელსაც პარკინგ კონტროლის ფასი აქ .

ამასობაში ღამის ბნელმა ტალღებმა გადაუარა ქალაქს , მარტო სამთავრობო სცენა ანათებდა ისე მკაფიოდ თითქოს მზე ჩაანაცვლესო , ამ შუქზე ითვლიდნენ მათხოვრები იმ დღის საზღაურს მათ გვერდზე იდგნენ მშრომელები და ისინიც ითვლიდნენ იმას რაც მათთვის იმ დღეს დაუცვივდათ ჯიბე და მუცელ გავსებულ კაპიტალისტებს რომლებიც არსად ჩანდნენ მათი არსებობაც კი არ იცოდა ხალხმა , მათგან დაფინანსებული სამთავრობო მზე კი ღამეს ანათებდა , ამ მზის ცენტრში იდგა ზემოთ ხსენებული ქალაქის თავკაცი და ხალხს ახსენებდა იმას თუ რამდენი შრომა იყო საჭირო მათ მიერ გადახდილი ფულის გასაფლანგავად .

კარგი გრილი ჩრდილი იპოვე საიდანაც კარგად დაინახავ მომავალი შემოდგომის ქარები როგორ მოათრევენ შენკენ ზარმაც ზამთარს რომელსაც თბილი ლოგინიდან გამოსვლა არუნდა .

ძაღლი სახლის ოდნავ შეღებულ კარს მიადგა , ცხვირით გამოაღო და შეკუნტრუშდა , თუმცა სავსებით დრამატულ სანახაობას შეესწრო , დერეფნის ბოლოში მზის შუქი ისე ეცემოდა ჟანკლოდს როგორც თეატრის განათება ეცემა სიბნელეში მსახიობს ჟანკლოდი აივნის მოაჯირზე იყო ასული და ძაღლს შეცქეროდა მან ხელი ოდნავ აწია და მერვე სართულიდან ზურგით დაეშვა .

თუმცა ეს ისტორია აქ არ დამთავრებულა , რადგან იმ ხანად ამსიდიდე კორპუსები არ არსებობდა , მიწა უფრო ახლოს აღმოჩნდა ვიდრე ის ვარაუდობდა , მენაგვეებს მის აივანთან მოუგროვებიათ მთელი შემოდგომა და ის ღრმად და რბილად დაეშვა ციდან , მაგრამ არსებობდა ერთი მაგრამ ჟანკლოდი შეცდომებს შემთხვევით სიკეთეებშიც უშვებდა ხოლმე არც ერს შემთხვევა იყო განსხვავებული , მას ზურგის ჯიბეში ჩარჩენოდა დიიიდი საქსოვი ნემსი რომლითაც მტრებისთვის გილიოტინებს ქსოვდა და შემდგომ მზის სხივებზე ლესავდა.

ამ ბოლო დროს მარჯვენა თვალმა გადაწყვიტა ჩემი კონტროლის სივრციდან გამოსვლა და მარტო დაიწყო სივრცის ცქერა , ალბათ იმიტორო ძალიან დიდხანს ვიყურებოდი ერთი მიმართულებით სიცარიელისკენ , ეს ის მომენტია როცა შენთვის უაზრო თემაზე საუბრისას თვალი და ყური ერთდროულად იყინება ხოლო ამ ყოველივეს დასრულების შემდგომ შენ ისე მოქმედებ თითქოს ყველაფერი იცი , უბრალოდ ამ ორ სიტუაციაში ერთი რამეა განსხვავებული, მე ყველაფერი კარგად ვიცი . ყველას თავისი ნიჭიაქ ზოგი ფულის კეთებას სწავლობს სივრცეზე დაკვირვებით ზოგი სექსს ზოგი მონობას ზოგიც ცდილობს გაველურებული თავისუფლების დამორჩილებას , სიმართლე გითხრათ მე არ ვიცი ამათგან რომელი მერგო თუმცა ერთს აშკარად ვხედავ , თუ როგორ იზრდებიან სარეველები ეკლესიის ეზოებში , როგორ მიიზლაზნებიან შავებში ჩაცმული გადაკეცილი თინეიჯერები პერსპექტივა მოკლული მომავლის გზაზე .

ხრუშოვკების ფანჯრებიდან გადმოსული პროპაგანდის მდინარეები სავსეა ჩვენი ძმათა ომის ვეტერანებით, რომლებმაც შუა ხნის კრიზისში გადაწყვიტეს თითით მიგვითითონ სწორი გზისკენ , რადგან ჩვენ არ ვიცით თუ როგორ აყლევებს ტიკყოკის სქროლვისას მიღებული თრეშის ზედმეტი დოზა . ყველაზე მთავარი რაც წაგვართვეს უკვე დიდი ხანია , ეს რწმენაა რომ ჩვენ ისევ შეგვიძლია ვაჯობოთ "კარგად ცხოვრების" ნოსტალგიას და ცოტახნით მშივრებმაც შევიყვაროთ ერთმანეთი , სამეუხაროდ ზუსტად ამ უკანასკნელის გააზრების შემდგომ შეწყვიტეს თვალებმა სივრცეში ყურება , ერთი გამექცა ეს ბოლო დღეებია ვეღარ ვიბრუნებ არ უნდა რო გამოეპაროს იმედის ნაპერწკლები, რომლებიც მტრის ცეცხლიდან ცვივა .