Fizik Aşk

Evet insan hasarlı varlık. Hasarlarıyla severiz. Dedik ama yapabildik mi? Misal sadece kendini düşünen, egoist ve bencil olduğunda, o öyle güzel diyebildik mi koşulsuz? Beni ilgilendirmez, sen kendi duygunun çaresine bak dendiğinde mesela yahut çılgınlar gibi yargı yağdırıldığında karşıdan, aa o da öyle güzel diyebildik, sarıp sarmalayabildik mi? Bir iki yapma teşebbüsümüz de vampir görünce döşünden haç çıkaran ödü kopmuş agresif köylü edasıyla püskürtülmüşse ona bile, buyur bir de burdan yak kalbimi diyebildik mi kana susamışlığımızı bastırıp? Yok. Farklı da değilken farklı sandık demektir kendimizi.

Olmak ile oldurmak arasındaki farkı, süreç ve sonuç olarak en net hali ile bugün gördüm. Bir insanın hayatının belirli bir alanında rahatlıkla ve bilgelikle yapabildiği bir şeyi başka bir alanında hiç yapamadığını en net şekilde yine gördüm. Oldurmaya çalıştığım, akmayan bir olayın her seferinde nasıl da yokuşa sürüldüğünü görüp de görmezlikten geldiğim de ortada. Bugün kaygı seviyem biraz artışta. Dev bir kıymık batmış gibi içlerime.

Bana yalnızlığın kübünü aldırdın. Sana ilk baktım ve benim gibi bir insan daha varmış dedim. Şimdi sana bakıyorum ve diyorum ki işte gülüm, sana en yakın insan aslında senden bu kadar uzak. Eğer bu bir aynaysa baktığım, ben baya deli görünüyorum demektir.

Bayağıdır bir insan hakkında bu kadar şaşırıp yanılmamıştım. Acımasızlık görünce 5km öteden tanırım diye düşünüyordum.iyi insanla, nazik insanla, bencil insanı çok iyi ayırabildiğimi düşünüyordum. Açıklamasız bırakılmak, ne bilim bi de yaşamak istediğimiz köyün adı bile belliyken aşağı çavuş..

Sanırım bu dünyanın en büyük çekiciliği içten bir gülüş benim için. Ancak doğanın kandırıkçılığı için yine de en iyi parametre değil. Kalbi gerçekten güzel olmayan birisi güzel gülemez. Lakin kalbi güzel olan herkes, kalp güzelliğini farkındalığında değil.

Nasıl da hızlı akıyor, nasıl da aç kapa bağlar kurulup bi günde cancel tuşuna basılıyor. Nasıl da güvenmişim ha. Tatlı sakin stabil bir enerjinin bir anda dev bir kara deliğe dönüştüğünü görüyorum. Madde boyutunda kendimi teslim etme hevesim, sonlulukların bilincinde. Yine de bir potansiyelin gerçekleştiği an'a kadar bir süre geçmeli, o sürenin sürekli aşılamamasına olsa olsa kısırlık denilebilir.

Çok kötüymüş, görüşmek dahi istemiyorum. Bu ölümüne saçmalık. Onca saçma şey yaşadım ama hala bir üstü ötesi varmış dedirtecek şeyler yaşayabiliyorum. Sanırım işin sırrı, ilginç insan sevmek. İlginçlik aslında doğa açısından bakıldığında anomali. Tanıdığım ilginçlik olsun diye normal olmaya çalışan tek ilginç insan benim.

Gerçekten güzel olduğunda evrene şükran dolu olmak hayat, güzel. Güzel olmadığında, meğersem güzel olanın yalan ya da geçici olduğunu düşünmek istemiyorsak acaba, güzele güzel demesek mi?

Bütün gün iyiydim aslında. Sonra ne oluyor geceleri bu evde tek başıma kalınca, ne oluyorsa oluyor. Bağımlılık zone. Sanırım telefon ve netflix'in alkol'den farkı yok. Hedef şaşırtma ve zaman öldürme işlevleri bakımından. An'a ve yaratıcı boşluğa girmeyi unutmuşum. Sadece meşgul olmayı ve kendimi meşgul etmeyi yapıyorum. Sadece araba kullanırken hatırlıyor gibiyim. Bir sürü şeyler gelmişti aklıma, hani nerdeler? Wholeness hikayeleri, an'ı evim yapmalar, müzik yapmalar, şarkı sözleri yazmalar. Hepsi uçtu.

Memleket diye buna derim bir denecik bozlakım Ankara

Zannediyorum ki benim iç dünyamı telepatik yollarla sezinlediğine inandığım anacığımın esasında hiç bir şeycikten haberi yok. Hele ki kendilerinin temel ihtiyaçları ile uzaktan yakından alakası olmayan temel ihtiyaçlarımdan haberdar olsun. Misal kendisi ile vakit geçirme ihtiyacım, senede iki gün görüştüğümüzde o iki gün azcık da olsa dikkatinin bende olması. Heke ki istemediğim halde anamın evinde değil, abimlerin kanepesine kıvrılmak durumunda kaldığım gecenin sabahında falan.

Artık kendim için bir şey istemiyorum ve depresiflikten değil. Yaşayabileceğim bütün güzel şeyleri yaşadım. Bir kaç şey kaldı belki.. Lakin o bir kaç şey, arayışta olma duygusu içinde olmaya değmeyecek gibi artık. Keşke sanata vurabilsem kendimi isterdim ama buna da bir gömü ve onu kazıp çıkarma enerjisi gerek. Yaşayabileceğim bütün güzel duyguları yaşamış olma duygusu, her şeyi akışa bırakan bir duygu. Aslında huzurlu biraz kiri pası aksa. Kadın doğanın içinde yaşıyor. Çiçek topluyor. Onu sanat yapıyor. Ama belli ki akmış oraya bölünmeden. Ya da birilerine sağlam faydam dokunsun dilerdim. Orda da gömü lazım heralde. Bu mentalite yesyeni olduğuna göre, henüz görünürde köy olmaması normal heralde. Sanat kısmı yeni değil ama zorlamadan yaşama fikri yeni.

İyi değilim, özlüyorum, içimde yarattığım sen, onu özlüyorum. Sana baktığımda onu yaşıyordum, sana rağmen.