ÖFA

Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek; bir insanı sevmekle başlar her şey. Burda her şey bir insanı sevmekle bitiyor.

Yatağına yatınca, yüreğinin sesinden uyuyamıyorsan, anla ki yalnızsın.

Bir kadının sana aşık olduğunu şuradan anlarsın; Seni koklayarak öper.

Bizi hiçbir yere götürmeyen acılara alışmıştık, acılarımızın boşluğu büyülemişti bizi, kendi yaralarımıza bakarken mutluyduk.

hiç olmadığın kadar yoksun.

Böylece, aslında hiçbir zaman hiçbir yere gidilmiyor da, yalnızca gidilmiş gibi olunuyor. Ancak kelimelerle gidiliyor ya da, kalınacaksa kelimelerle kalınıyor, kelimelerle yaşanıyor, kelimelerle gülünüyor, kelimelerle ağlanıyor ve sonunda yine kelimelerle geri dönülüyor…