dozhd'

ilginc

bakın ben bunu çok iyi biliyorum. yüzündeki hüzün yeterince açıktır. bu hayata karşı omuzlarını dik tutamadığım bellidir ama kimse görmez bunu. konuşmak istersin ağlamaktan kurumuş dudaklarınla. en fazla bir iki küfür savurursun. konuşmaya bile mecalin yoktur çünkü. ve etrafın seni anladığını zırvalayan kişilerle doludur. yara bandı niyetine sevdiğiniz insanların keskin bir bıçak olduğunu çok geç anlarsınız genelde. ve iş işten geçmiş sırtınızda bir hançerle bulursunuz kendinizi. hani dünyaya baş kaldıracak güçtesinizdir ama sırtınıza uzanmaz elleriniz. bir süre canınızı çok yakacaktır. sonrasında o acıyla yaşamayı öğreniyorsunuz zaten. bazı yaralar hücreseldir çünkü geçmez. tam geçti atlattım derken biri çıkar karşınıza. yanacağını bildiğin halde ateşe atlamaktır bu bir nevi. sonra o senin zaten yanıyor oluşunu umursamadan sigaralar söndürür acımasızca senin herkesten her şeyden sakladığın o yaranın üzerinde. sonra bazı şeyleri içine atmaktan nefes dahi alamaz olursun. ve yaran derinleşmiş seni yok ediyordur günden güne. bir gün cesaretini toplarsın ve başını dikleştirirsin. bir kaç derin nefes. sonra var gücünle kesersin bileklerini dikine doğru. ardında bıraktığında en fazla küçük bir not olur. "hikayenin sonunu merak etmiyorum. çok yoruldum, artık ölebilirim."

Her gün aynı karmaşa