Dil Ebesi Sükûnet™

güneş alabildiğine ısıtır, yürekler aşık olur.

Birilerine şirin görünmek için değil, Allah için birleşin.

Yüreğinin derinliklerine bak... ne görüyorsun. Ruhun sönüp giden bir ışık mı, gücünü hiddetten alan? Yoksa kor bir ateş mi? Şimdi daha da derine bak... ne görüyorsun? Keşfettiğin ne olursa olsun kucakla onu, içindeki gerçekten sakın korkma. Yüreğinin derinliklerine bak...ne görüyorsun. L.

Artık gelsen de bir gelmesen de

Acımasız, gaddar, eli kanlı bir insandan; depremden, kar fırtınasından ya da yalnızlıktan daha kötü olabiliyor bazı hatıralar, öldürüyor, altında kalıyorsun ya da bir hiçsin kalabalıklarda. Hangi hançer ki arkadan doğruca kalp hizasına saplandığında öldürmez insanı? Öldürmüyor işte, öldürmüyor hatıraların o tatlı sinsi hançeri. Hayattan, aşktan, mutluluktan ve heyecandan en ufak bir kırıntı bırakmıyor. Milyonlarca yıldır hayatta olan, ancak bütün zevkleri tatmış ve en nihayetinde katı, kaskatı ve alabildiğine soğuk bir kalple yaşamaya mecbur kalmış mutsuzluğun, huzursuzluğun, talihsizliğin, heyecansızlığın prangalarınca ruhuna mühür yemiş ebedi bir tutsak gibi zindanında ölümü bekleyen bir insan misali vaziyetim. Sarımtırak hatıraların çıkışı mümkün olmayan kuyusuna düşmüş halde buldum kendimi. Sanki bir muharebe meydanındayım ve çarpışıyorum hatıralar kavmimle, yani kendimle. Doğarken güneş batarım ben...bu böyle. Yandım der; Sönerim ben!

Benim aptallığım, senin gibi birine inandım.

Bende seni seviyorum Ulan!